Bu kitapla ilgili azıcık karışık duygulardayım. Hem çok sevdiğim yerleri var hemde çok sevmediğim yerleri.:)
Kurgusunu, gizemini, gerilimini ve dünyasını çok farklı buldum ve çok sevdim hatta
Gözümün nuru olan şu canım kitabım serinin ilk kitabına göre daha az kavgalı, daha az gürültülü ve daha az aksiyonluydu. Ama bolca laf sokmalı, taşı gediğine oturtmalı, var oluşun ve yaşamanın anlamını çözmeli ha birde seviyorum sevmiyorum gel gitlerinin yaşandığı bir döngüde sular seller gibi akan çok keyifli ve çok heyecanlı bir devam kitabıydı.
Ve ben tabi ki kendisinin her noktasına, her virgülüne bayıldım, bayıldım. Hem bir an önce bitsin de ne olduğunu öğreneyim istedim hemde hiç bitmesin hep okuyayım hep okuyayım istedim. Bende ruhsal gel gitlerden payıma düşeni aldım yani.
Kell hala favori karakterim. Şüphelerine ve düşüncelerine fazlasıyla hak verdim ve onun adına çok üzüldüm.
Lilaya bu kitapta birazcık gıcık oldum, hatta yeterin artıkta dedim. Ama cüretinindeki asiliğe, korkularına ve istememesine rağmen yinede sevmesine hayranlık duydum.
Aluccard ı seveceğimi hiç düşünmemiştim ama İngilizlerinde söylediği gibi “aren't you the charmer” ha. Kendisini biraz fazla bile sevmiş olabilirim.:))
Ve Rhy ahh baby boy seni, hiç kıyamisu sana ya. En çokta sana güldüm, silahını mizah olarak seçmek zorunda kalan yüce gönüllü prens.:)
Kral ve Kraliçeye ise fena kızdım.
Neyse kitaba bayıldığım gayet aşikar. Herşey yüksek kalitede ve tam dozundaydı. Çok fena bir yerde bittiği için de hemen seriye devam ediyorum.
Hollland için de hala bir tık umudum var ama hadi bakalım, okuyup öğreneyim o zaman.
Not: İlk kitabın yorumunda belirttiğim lgbt içerik bu kitapta sadece öpüşme seviyesinde kaldı ve okurken de hiç rahatsız etmedi. O yüzden seriye karşı duyduğum kaygı konusunda çok rahatladığımı da belirtmek isterim.
Ya o kadar ponçik ve sımsıcak bir kitaptı ki hiç ama hiç bitmesin istedim. Çok kalp, aşırı kalp, hatta aşırı çok kalp.:)
Yalan yok kitabın başlarında Kiela ya birazcık gıcık oldum. Aman ne soğuk
Fantastik olsun iki kuruş hatta beş kuruş fazla olsun….
Yazarın 
Son Namsara kitabını pek beğenmemiştim dolayısıyla da bu serisine karşı biraz değil baya önyargılıydım. Ama kırılan önyargılar aşkına kitaba bayıldım, bayıldım.
Rune a, Gideon a ve Alex e bayıldım. Bir tutam aşk üçgeni var gibiydi ama dediğim gibi küçük bir tutamdı o yüzden beni hiç rahatsız etmedi. Alex kuzum ahh ahhh hiç kıyamisu sana kınalı, nahif, kibar kuzum….
Neyse evet kitapta bolca klişe, gel gitler, konu tekrarları vardı ama olsundu, kusursuz ne var ki şu hayatta.:)) Tüm bunları ve fazlasını okurken büyük bir keyif almış olmam en büyük gerçek.
Yazarın kalemi çok akıcı, kurgusu ise çok sürükleyiciydi. Ee böyle olunca da kitabı elimden bırakamadım tabi. Fena bir kaosla bitti, yazar ikinci kitapta ortaya saçılan tüm pislikleri ve yanlış anlaşılmaları nasıl toparlayacak hiçbir fikrim yok, aşırı meraklardayım.
O zaman bana müsade, byesss…
Kitabın kurgusundan, anlatılışından, falanından filanından önce belirtmek isterim ki "Eve Hatch" karakterinin kendisine acayip bayıldım. Çok şapşal ama çok sevimli olan çok tatliş bir
