İnsan kalbi öylesine acayip ki, bir zamanlar tüm aklıma egemen olan ve tüm ruhumu dolduran bu insanı onca yıl boyunca bir kez olsun aklıma getirmemiştim.Ona ne olduğunu hiç merak etmeden ölmüş olabilirdim veya o ölmüş olabilirdi ve benim haberim bile olmazdı.
Oysa benim kendi başıma kalmaktan başka bir isteğim yoktu.İki hafta boyunca kitap okumak, yürüyüşe çıkmak, hayal kurmak, rahatsız edilmeden uzun uzun okumak, iki hafta boyunca telefonsuz ve radyosuz yaşamak, konuşmak zorunda olmamak, bir anlamda rahatsız edilmeden kendim olmak istiyordum.
Ama kızı görmüş olsaydınız, biraz yüksek sesle konuşsa hemen korkuyla çevresine bakan o korkutulmuş, ürkek ve şirin yaratığı görseydiniz, bütün tereddütleriniz derhal dağılırdı.Bazı kızların utangaçlıkları o kadar derindir ki onlarla en uç şeylere cesaret edebilirsiniz.Çaresizdirler ve birisine anlatmaktansa en kötü şeylere bile katlanmayı yeğlerler.