destin
@kkadery
kendim değilken daha iyiyim
Lisans
Sakarya
16 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Oğuz Atay klasiğiydi anlatım olarak da konu olarak da dağıtılmamış olay örgüleri değişmiş içerisinde kendimizden parça bulduğumuz kitaplarından ama bir paragrafı var ki hayatımın gelişme kısmına yapıştırsak beni özetleyecek kısmı. teşekkür ederim hocam kendimi bu kadar iyi anlatamazdım. gerçi oğuz hoca da kendini bu cümlelerle anlatırdı. her şeyi kendi üzerime alınmama yanarım.
''Bütünüyle bozguna uğramış durumdaydım. Sonra yerleri sildim bir süre, sabunlu bezlerle. Gene de bir leke, çok hafif de olsa bir dalga, bir gölge kaldı taşların üstünde. O kadar uğraştım çıkaramadım. Tam adamını buldunuz diye söyleniyordum. Daha basit bir mesele atsaydınız, gene içinden çıkamazdım. Bütün meselelerimi sıfıra indirdiniz. Yere baktım: Bu lekeyi ya da dalgayı ya da gölgeyi taşın üstünden silebilmek uğruna herkesi öldürmeğe, bütün dünyayı yok etmeğe hazırdım. Ondan sonra bütün işlerimi yoluna koyardım; bütün küçük dertlerimi, daha önce aptalca bir dar görüşlülük yüzünden gözümde büyüttüğüm zavalla sıkıntılarımı toz ederdim.''
Bu kadar uzun paragrafı inceleme olarak alıntıladığım için kendime de üzülüyorum ancak ileride bu kitaba ne yazmışım inceleme olarak diye baktığımda bu paragrafı görüyor olmak iyi gelecek kaldı ki unutacağımı da zannetmiyorum.
Reklam
bu tür klasiklerde Japonya'da o kanal kenarında bi köşeye yaslanıp sahneleri izlemeyi seviyorum. otamanın ve okadonun asla kesişmeyecek yollarını seyredip devamını ben getireceğim kötü bir dönemde okudum sanırım bu kitabı
birçok dert de, ne yazık ki bilimin istediği tanımların içine sığmıyordu
Kitabı dün akşam bitirdim ancak bitirdiğimi anlamam bile uzun sürdü. Oğuz Atay okuyabilmek gerçekten büyük bir işmiş. Tutunamayanlar gibi bu kitabı okurken de çok zorlandım. Onu bitiremedim ya o ayrı. Araya giren zamanlarla birlikte dinlene dinlene bir ay sürdü.
Dili çok ağır olmamakla birlikte akış karışıktı ve olay örgüsü varmış gibi gözüküp olmaması da olağanüstüydü. Oyunlarıyla gerçek hayata gidip gelen anlatımıyla yazar ve karakter anlatımı, bir satır kaçırmakla olaydan kopmaya sebebiyet verir.
Bir hocam her kitabın bir zamanı olduğunu söylemişti, haklıymış. Her ne kadar bitirip anladığımı iddia etsem de hala eksik. Kitabı okurken sık sık ara verdim normalde iki kitabı birlikte götüren biri olmama rağmen yanına bir kitap eklemedim. Anlamaya çalıştım,
Kitapta sürekli bir durumu iki taraflı inceleyen tek kişinin ağzından yorumlar mevcut aslında kitapta kendimizi buluyoruz. Bir durum karşısında herhangi bir düşüncenin sadece bize ait olmadığını görüyorum. Kitapta gerçeklik var. Bazen bir cümle çizmişim sayfadan bazen bir sayfa. Dönüp dönüp onları okuyacağım.
Hikmet Benol, hayal kırıklığına uğramış bir adam. Çocukluğu, gençliği, sonrasındaki yaşamı. İstediği gibi olmamış, kabul görmemiş, oyunlarıyla hayata tutunmak isteyip onda bile mutlu olamamış bir adam. Kitap hüzün kokuyor.
Mutluyum bir Oğuz Atay bitirdiğim için.
Okuduğum ilk Ahmet Ümit kitabıydı. Uzun zamandır polisiye romanı okumadığımdan mıdır bilmiyorum beni pek sarmadı. 3 ayrı olaydan bahsediyor. Yazarın ne diyeceğini kestirebileceğiniz, şaşırtmaları anlayabileceğiniz bir kitap. Olayları beğendiğim gibi işlenişleri değil de olaylar üzerinden yapılan konuşmaları da beğendim. Yorulmadan okunabilecek bir kitap.
