Onunla yaşamak deniz kıyısında durmak gibiydi. Her gün başka bir renk, farklı bir köpük sorguçlu dalga ama daima ufka doğru çekilen huzursuz yoğunluk.
Sayfa 221
Reklam
Gülümseyemiyordum. Yürüdüğüm yerlerde dünya yankılanıyor gibiydi. Başımın üstünde gökyüzü boş ellerini uzatıyordu.
Sayfa 182
Hayatta ne kadar canlı, ne kadar parlak olurlarsa olsunlar, ne harikalar yaratırlarsa yaratsınlar, sonunda toz ve dumana dönüyorlardı. Öte yandan, bütün önemsiz ve işe yaramaz tanrılar yıldızları söndürene dek parlak havayı emmeyi sürdürüyordu.
Sayfa 163
Ama yalnız bir yaşamda, bir başka ruhun sizinkinin yanına damladığı ender anlar vardır, yıldızların senede bir defa yeryüzüne sürünüp geçmesi gibi. Daidalos da benim için öyle bir takımyıldızı.
Sayfa 156
Reklam