Reklam
9/10
2018 18. kitabı
Kendisi de tıp fakültesinden mezun olan Bulgakov, bu kitabında genç ve tecrübesiz bir doktorun şehirden uzak bir kasabada hastalıklarla- yer yer de hastalarla-mücadelesini anlatıyor. Mizahi yönü kuvvetli bir metin. Yer yer sizi çok geriyor, ama güldürmeden de bırakmıyor. Ağlanacak hallere gülme durumu bu tabii. (Bkz. Cehalet. Okurken 1918 Rus köylüsü, 2018 yurdum insanını çağrıştırabilir, şaşırmayın) Dili çok akıcı, anlatıcının zihnine girebiliyor olmak hikayeyle bütünleşmeyi sağlıyor. En önemlisi, dışarıdan mükemmel gördüğümüz doktorların da kendi içlerinde ecel terleri dökebildiğini, teşhis/tedavi sürecinin hiç de dışarıdan göründüğü gibi olmadığını gayet güzel gösteriyor. Çok uzun bir metin değil, oldukça akıcı bu yüzden bir oturuşta okunabilir.
Tavsiye edilir.
10/10
2018 16. kitabı
Psikoloji üzerine okumalar yapmayı oldum olası seviyorum, bu kitabı da geçtiğimiz hafta fuardan almak nasip olmuştu. Çoğunlukla yabancı yazarlardan okuduğumuz kavramları bir Türk’ün kaleminden okumak beni mutlu etti. Zira genelde -doğal olarak- her yazar kendi toplumu üzerinden örnek verdiğinden mütevellit, tam bir bağdaşım kurmak ister istemez zor oluyor. Bu bağlamda kitap “bizden” oluşuyla 1-0 öne geçiyor denebilir. İçeriğe gelirsek; İnsan Olmak, temel düzeyde bir kitap. İçinde teorik bilgilerden çok günlük hayatın pratiklerini barındırıyor. Bize bazen göremediğimiz, çoğu zamansa görmezden geldiğimiz, kendimizi anlatıyor diyebilirim. Bilhassa yaşadığımız bazı marazların temelinde nasıl “çocukluk” döneminin yattığını, klişe olan “çocukluğa inmek” tabirinin aslında ne kadar yerinde olduğunu inceden inceye düşündürüyor. Bu noktada okurken hem kendi çocukluğunu sorgulatıyor insana hem çocuk yetiştirmenin ne denli “ince” bir iş olduğunu. Son bölümlere kadar genel manada sorunları incelerken “Kendini Yaşamak” bölümüyle bize bu marazlardan nasıl sıyrılabileceğimizin ipuçlarını veriyor. İpucu diyorum zira bunu tam manada başarabilmenin her zaman mümkün olamayacağının kendisi de farkında görünüyor ki daha çok sorunların kaynağını ön planda tutuyor. Bu bağlamda “çözüm” önerilerinin azlığı bir eksiklik olmaktan çıkıp, insanı kendi kaynaklarını ıslah etmeye itiyor. Son olarak, yazarın üslubunu çok sevdiğimi söylemeden geçemeyeceğim. Zaten kendisinin roman türünde eserleri de varmış, bakmak gerek.
Velhasıl, bence her insanın alıp okuması gereken bir eser. Son sayfalara yaklaşmışken yazarın geçtiğimiz günlerde vefat ettiğini öğrenmek üzse de, arkasında bize kıymetli eserler bıraktığından bir Fatiha’yı üzerimize borç biliyorum.
