"...Ve ruhumdaki yaraları, roman sayfalarındaki hayallerle sarardım, kitaplardaki hisleri bir gün birinin bana yaşatacağına inanarak yoluma devam ederdim. Fakat umutlarımı ve inancımı çürüme noktasına getiren zaman, romanlara karşı olan güvenimi bile benden çalmıştı.
Güven, dibi çaresizlik olan bir uçurumun üzerinde, ince bir ipte yürümek gibi değil miydi?
Ben bu uçurumun dibindeydim, çaresizliğin üzerine uzanmış, ruhumdan sızan kanla bu duyguyu besliyordum. Kalkacak gücüm yoktu, kalkacak gücüm kalmamıştı. Son bir umutla elimi uzatıp bir üst satırdaki çizgiye tutunduğumda bütün satırlar çökmüş, sayfada biriken bütün harfler üzerime yığılmıştı. Bütün hayallerim, bana o hayalleri kurmayı öğreten harflerin enkazı altında kaldığında, yavaşça ruhumun buz tutmaya başladığını hissettim..."
Sayfa 18 - Pegasus Yayınevi