Adamın işinde geçirdiği onca yıl boyunca öğrendiği en önemli şey; karşısında eğer ağlayan bir kadın varsa -asla ağzını açma, belirli bir miktarda hüzünlü hisset ve kafanı hafif bir açıda eğerek onu onayla- davranışıydı.
Tüm insanlar yalan söyler miydi? Yoksa sadece başı sıkışan, yalan söylemek zorunda kalanlar mı başvururdu yalanlara? Neresiydi yalanın doğduğu yer? Onu dilin içinde ne doğururdu? Anası kimdi mesela? Yalanın tarihi nasıldı? Söylemek zorunda bırakılmak mıydı asıl sebebi? Kimdi yalanın suçlusu? Yine aranması gereken ilk yer, aile ve çocukluk muydu?
Hayatta olup biten her şey aslında önce aklımızın içinde olup bitiyordu. Mesela gözlerimizle görürken, aslında önce aklımızla görüyorduk. Elimizi, selamlaşmak için başkalarına uzatırken, aslında onlarla önce aklımızın içinde selamlaşıyor, tanışıyorduk. Hatta birilerini dudağından öperken bile ilk önce aklımızla öpüyorduk. Insan ne işitsel, ne dokunsal, ne görseldi; insan sadece akılsal bir varlıktı. Akılla yaşayan ve daima akılda var olan.