Zemindeki ölü papatyalardan birine uzandı, o papatyayı kulağımın arkasına sıkıştırırken, kahküllerime baktı. "Kesmişsin?"
Kahküllerimden bahsediyordu. "Fark ettin."
"Şu an değil, daha önce fark etmiştim."
Gülümsedim.
Gülümsedi.
Bu yaşadığımız sayısız güzel andan sadece biriydi.