Knight
@knightfire
Aydın
34 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Shakespeare’in On İkinci Gece adlı eserini ilk tiyatro metni deneyimim olarak okumak, benim için hem sürükleyici hem de eğlenceli bir yolculuk oldu. Kitap tek gecede bitti; dili akıcı, hikâyesi sade ama etkileyiciydi. Özellikle Viola’nın kılık değiştirerek içine düştüğü karmaşanın verdiği heyecan, hikâyeyi ilgiyle takip etmemi sağladı. Belki de içten içe onun kimliğini gizlediği hâliyle bir aşk yaşamasını daha çok istemiş olabilirim. Ancak olaylar beklediğim kadar karmaşık ya da sarsıcı bir şekilde gelişmedi. Sonu biraz sade, hatta tahmin edilebilir geldi diyebilirim.
Yine de On İkinci Gece, dönemine göre oldukça tatlı, mizahi ve akıcı bir anlatı sunuyor. Karakterlerin yer yer karikatürize hâlleri, hikâyeye hafiflik ve neşe katmış. Kitap, tam anlamıyla “çıtır bir okuma” olarak nitelendirilebilir. Tatil günlerinde ya da kitap okuyacak bir şeyler aradığınız hafif zamanlarda başvurabileceğiniz kısa, hoş bir klasik.
Reklam
Sade dili ve sürükleyici anlatımıyla dikkat çeken, tarihi ve duygusal yönleri bir arada sunan etkileyici bir romandı. 18. yüzyıldaki Pugaçev Ayaklanması’nı arka plana alarak genç subay Piyotr Andreyiç’in aşkını ve olgunlaşma sürecini anlatır.
Kitapta beni en çok etkileyen karakterlerden biri Piyotr’un sadık lalası Saveliç oldu. Pyotr onu çok ihmal ettiğini düşündüm bir bölümde ve kızgındım :) Aşırı tatlı biri gibi hissettim ve bazı söylemleri beni gülümsettirdi. Onun içten bağlılığı, koruyucu tavırları ve sevecenliği romanın duygusal yönünü güçlendiriyor.
Puşkin’in sade ama etkili dili sayesinde kitap kolay okunuyor, betimlemeler dozunda ve akıcı. Yüzbaşının Kızı, aşk, sadakat ve onur gibi değerleri işleyen, klasik edebiyata ilgi duyan herkesin okuması gereken bir eser.
Romanın akışı harika. Çok nadir bölümlerde akış olarak zorlansam da gayet beni tuttu. Klasik bir Dostoyevski romanı diyebiliriz.
Neredeyse tüm karakterleri derin işliyor.Hepsinin hayatından düşüncelerini ve izlerini alıyoruz.
Ben kitabın akışını kaybetmemek için biraz hızlı okudum ve gerçekten zaman ayırdım çünkü içine çekiyor ve devamlılığında merak uyandırıyor.
Prens Mışkini konuşmak gerekirse saflık,dürüstlük,iyi niyet ve epilepsi hastası olan bir kahramanımız. Onun çevresinde ise sözde olağan döngüde ilerleyen toplum. Salt karakter kalan Mışkin gibi duruyor ve karakterimize çevresindeki toplum devamlı olarak *Budala* kelimesi kullanıyor. Ben bunu biraz yadırgadım çünkü herkes biraz *budala*dır bazen. Her okuyucu kendini ana kahraman gibi hisseder lakin burada herkes biraz Lev Nikolayeviç'tir.
Karakter isimleri bazen sadece soyadla hitap ediliyor bazen sadece isimle derken çok defa kafam karışıp bu kimdi ya demiştim o yüzden karakterleri bir kenara yazıp ilerlemek iyi olucak. Benim basımım da 2.sayfa da vardı ama sayfayı incelerken spoiler yedim o yüzden siz kendiniz oluşturun.
İyi okumalar.
1950'lerin Amerikasında siyah beyaz gerginliğini derin bir şekilde işlemiş, Siyahların çektikleri acılar,hor görülmeleri,dışlanmaları hatta cinsel obje gibi görülmeleri dahi işlenmiş bu kitapta. Rufus'un psikolojik olarak ne düşündüğünü ve nasıl bitiş yaşadığını bize çok aktarmasa da yazar bunu bizlere düşündürmeye itiyor.
Ve dahası çağımızın cinsellik,kimlik,aldatma,ırkçılık,depresyon hakim.Karakterler her anlamda biraz depresyondalar içsel dünyalarıyla karşı karşıya kalıyoruz ama şu durumda kim öyle değil ki. Bu arada homofobik okurlarımız varsa biraz rahatsız edebilir bu kitap sizi :)
