Tuncay YILDIRIM

Tuncay YILDIRIM
Yaz akşamı, bağlarda bekliyorken rüzgârı, Hüzün verir gönlüme şu bostan dolapları Dökülen sularında günün rengi sönerken, Boğuk gıcırtılarla o zayıf at dönerken Her adım atışında bir inilti yükselir; Bu yalvaran feryâdın uzaktan aksi gelir. Beyazlanmış yelesi sürünürken rüzgârda, Bağlanmış gözleriyle sonsuz karanlıklarda İnleyip, inleterek döner zavallı döner ... Geçtiği ayni yoldur, yorulduğu ayni yer. İşte biz de böyleyiz: Gözlerimiz bağlıdır, Gönlümüze yalvarır, gönlümüz dualıdır, İnleyip inleterek senelerce döneriz, Ayni yerde başlarız, ayni yerde söneriz. Deriz ki ilerledik ayni yoldur geçilen, Bu ebedî zulmette bir saraydır seçilen. Nihayet bir gün gelir açılır gözlerimiz, Kurtuluruz dönmekten son sözü söyleyip biz.
Sayfa 110·Kitabı okudu
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Güneş göçtü bir mülkün yıkılan tahtı gibi Ufuklar kararıyor yurdumun bahtı gibi
Sayfa 106·Kitabı okudu

Tuncay YILDIRIM

, bir kitap okudu
Puan vermedi·584 syf.·
6 günde okudu
·
Okunma: 10 Ocak 2026 00:36
·
2026 7. kitabı
Özdemir Asaf
8.5/10 · 2.783 okunma
Gönlümle baş başa düşündüm demin; Artık bir sihirsiz nefes gibisin Şimdi ta içinde bomboş kalbimin Akisleri sönen bir ses gibisin Maziye karışıp sevda yeminim Bir anda unuttum seni eminim Kalbimde kalbine yok bile kinim Bence artık sen de herkes gibisin
Sayfa 71·Kitabı okudu