15 yaşındaki bir çocuğun 'Hocam annem de babam da ikisi de birbirlerini aldatıyor.' demesi kadar kendimi kötü hissettiğim, ne diyeceğimi bilemediğim bir anlık duraksamam olmamıştı. Kriz anlarınızı, iradelerinizi yönetemiyorsanız anne-baba (ebeveyn) olmayın lütfen!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kişi bir erkek olarak eşi için "Sadece benimle insan insana konuşabilir," derse bir hapishane yaratır ve bunun bedelini kendisi, karısı ve çocukları ilişkilerindeki sığlık ve fakirlikle öder.
Anne-babanın sıhhatinin bir evlat için endişe kaynağı olmasını çok iyi anlıyorum. Ancak, bir insanı anne-babasıyla ilişkisine dair eleştirirken dışarıdan bakıyor, bir insanın anne-babasıyla ilişkisinin, derinliği o insan dışında hiç kimse tarafından anlaşılamayacak kadar şiddetli bir ilişki olduğunu yeterince takdir edemiyoruz. Sözgelimi, yabancı bir insana bakmak, çoğu kez, insanın kendi anne-babasına bakmaktan çok daha kolaydır; çünkü bir yabancıyla anne-babamızla olduğu gibi derin, şiddetli, yaralanmış bir ilişkimiz yoktur. Hiç kimseyi anne-babasıyla ilişkisi konusunda eleştirmemeli, kimseyi - müşfik şekillerde bile olsa- anne-babasını affetmeye ikna etmeye çalışmamalıyız. Tabii ki kendimizi de...