Üstadım’ın Abdülhakîm Arvâsî Hazretlerini tanıdığı yılların başından, metafizik buhran sahnesi: “İnsanları, benzetişle değil, tam bir vakıa olarak, kendilerinden habersiz, gidip gelen ölüler hâlinde görüyorum... Zamanı bir sinema filmine benzetiyor; ve hareketleri perdeden değil, filmin üzerinden ve kesik kesik takip eder gibi, haşyet içinde kalıyorum... Ayağımı bastığım noktada arzın kışrı çökecekmişçesine bir istinatsızlık hissine düşüyorum…”