♡
636 üye · 1 yeni gönderiTakip
Sevgi ve aşk ile ilgili paylaşımlar.
"Gülüşü güzel kadınlar, papatyaları severmiş"
Papatyalar kadar zarif narin bir Kalbimiz var bizim..🌼
Reklam
Sessiz Sulara Son Sefer…♡
Bir tekne, soğuk sular, havlayan sadık bir köpek ve son seferine çıkan yaşlı bir adam...
Frode Grytten, 
Nils Vik’in Öldüğü Gün ile aslında bize ölümü değil, yaşamın ardında bıraktığı o tuzlu, derin ve unutulmaz izi anlatıyor. Kitabı bitirdiğinizde üzerinizde o serin fiyort rüzgarı, boğazınızda bıraktığı o tatlı düğüm hala devam ediyor.
Nils Vik, hayatı boyunca insanları kıyıdan kıyıya, hastanelere, düğünlere, bazen de hayattan ölüme taşımış, sessiz, kendi halinde bir tekneci. Şimdi ise sıra onda. Roman, adından da anlaşıldığı gibi başından sonu ilan ediyor ama bunu yaparken o kadar şefkatli, o kadar gösterişsiz bir dil kullanıyor ki, ölüm karanlık bir son olmaktan çıkıp tanıdık sulara "eve dönüş" hissine bürünüyor. Özellikle ölen karısı Marta'ya duyduğu o sessiz ama zamanın ve hırçın dalgaların bile aşındıramadığı, ruhunun en dibine demir atmış o derin bağ, okurken kalbinize dokunacak.
Yunan mitolojisinde ölüleri karşı kıyıya taşıyan Kharon’un Kuzeyli, modern ve çok daha "insan" bir versiyonu gibi Nils. Metis Yayınları'nın o özenli seçkilerinden biri olan bu kısacık roman, hacminden beklenmeyecek kadar derin sulara çekiyor okuru. Kapaktaki o lombozdan hırçın denize bakarken hayatın ne kadar kıymetli, vedaların ise ne kadar usulca yapılabileceğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Eğer gürültülü, kelime kalabalığı yapan metinlerden yorulduysanız; ruhunuza dokunacak, yalın ama çok sarsıcı bir "son yolculuk" arıyorsanız, Nils Vik’in teknesinde size de yer var. Mutlaka okuyun…
Frode Grytten, Nils Vik’in Öldüğü Gün ile aslında bize ölümü değil, yaşamın ardında bıraktığı o tuzlu, derin ve unutulmaz izi anlatıyor. Kitabı bitirdiğinizde üzerinizde o serin fiyort rüzgarı, boğazınızda bıraktığı o tatlı düğüm hala devam ediyor.
Nils Vik, hayatı boyunca insanları kıyıdan kıyıya, hastanelere, düğünlere, bazen de hayattan ölüme taşımış, sessiz, kendi halinde bir tekneci. Şimdi ise sıra onda. Roman, adından da anlaşıldığı gibi başından sonu ilan ediyor ama bunu yaparken o kadar şefkatli, o kadar gösterişsiz bir dil kullanıyor ki, ölüm karanlık bir son olmaktan çıkıp tanıdık sulara "eve dönüş" hissine bürünüyor. Özellikle ölen karısı Marta'ya duyduğu o sessiz ama zamanın ve hırçın dalgaların bile aşındıramadığı, ruhunun en dibine demir atmış o derin bağ, okurken kalbinize dokunacak.
Yunan mitolojisinde ölüleri karşı kıyıya taşıyan Kharon’un Kuzeyli, modern ve çok daha "insan" bir versiyonu gibi Nils. Metis Yayınları'nın o özenli seçkilerinden biri olan bu kısacık roman, hacminden beklenmeyecek kadar derin sulara çekiyor okuru. Kapaktaki o lombozdan hırçın denize bakarken hayatın ne kadar kıymetli, vedaların ise ne kadar usulca yapılabileceğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Eğer gürültülü, kelime kalabalığı yapan metinlerden yorulduysanız; ruhunuza dokunacak, yalın ama çok sarsıcı bir "son yolculuk" arıyorsanız, Nils Vik’in teknesinde size de yer var. Mutlaka okuyun…
Reklam
Reklam