g
Gönül yangını
1 üyeTakip
Arnavut kaldırımları üstünde bekçi sopaları ve arada bir gecenin karnını deşen “yangın var!” haykırışı... “Yangın” kelimesinin “gın” hecesini “gun” diye seslendiren bu haykırış meselâ şöyle:
"Yangun vaaarrr! Güngörmezler’de Çilekeş sokağındaaa!!!"
İstanbul bir çıra ormanı ve yangın bu çıraların reçinesi hâlinde, onun verem hastalığı...Atlı itfaiyenin kampana sesleri ve önlerde "köşklü" denilen birinin "hayt, varda!" diye koştuğu baldırı çıplak tulumbacılar...
Mükemmel birer Maratoncu olan tulumbacıların arasına bazen "Kâtibim" tipli kalem efendileri de katılırmış... Feslerini attıkları, başlarına birer tülbent sardıkları ve ceketlerini fırlatıp pantolonlarını dizkapaklarına dek yukarıya çektikleri gibi, yallah!.. Köşklüye "yangın nerede?" diye sormaya gelmez. Kadın vücuduna ait öyle bir nokta gösterir ki, galizliğinden çarpılıp kalırsınız!
Hakikatte yangın, deri değiştiren ve yenisini tutturamayan Türk cemiyetindedir ve sonradan ahşap evlerin yerini alan göz boyama beton binalar, bu yangının çimentolaştırılmış küllerinden ibarettir.
Salih Mirzabeyoğlu , 
Tilki Günlüğü 1 , Ufuk: Yangın, ″DÜNYAYI SARSAN HADİSE″ başlıklı 6 Eylül bölümü, s.185-186