Tanrı'yı korkuyla arayan, onu hiç anlamamıştır. Çünkü Tanrı, cezalandıran bir varlık değil, varoluşun kendisidir.
Onu anlamak, doğayı anlamaktır.
Ve doğayı anlayan, korkunun yerini hayranlığa bırakır.
Machiavelli’nin insan doğası tanımı şudur: İnsanlar nankördür, değişkendir, içten pazarlıklıdır, tehlikeden kaçar ve kara düşkündür. Onlara iyilik yaptığın sürece senindirler ama tehlike kapıya dayandığında hepsi arkasını dönüp kaçar sevgi çıkara bağlıdır. Fayda bittiğinde sevgi de biter. Korkuysa cezanın caydırıcılığına bağlıdır. Ceza tehdidi sürdüğü sürece itaat ve sürer. Sevgi bir iplik gibidir. İnsanlar kendi çıkarları söz konusu olduğunda o ipliği koparırlar. Korku bir zincir gibidir kopması zordur ama kritik bir sınırı vardır korkul ama asla nefret edilme. Korku itaat üretir. Nefret isyan üretir.