k
Kumrular
0 üyeTakip
Sanki bu dünyada erdemli davranmanın ödülü , öteki âlemde ebedi bir sarhoşluk içerisinde dolaşmaktır .
Reklam
KumrularKumrular
Çatıdan kurşunî ve müncemid bir kol gibi uzanan yağmur borusunun üzerinde daima iki kumru vardır. Her sabah zamanla sönmeyen muhabbet-i mütezâyideleriyle birbirlerinin gözlerine, âmāk-ı ruhlarına bakarak muânaka ederler. Ve bilmem işitilmeyen kalbi "hû hû"larıyla neler konuşurlar! Onlara bakarım. Käsil ve müteezzi, doğrulmak isterim. Birdenbire beni görürler. Kendilerine baktığımdan korkmazlar. Galiba; her mevcudun mutlaka çift olmasını tabiî addettiklerinden midir, nedir, beni böyle bu nâsûtî yuva içinde tek görmekten fevkalåde mütehayyir olurlar. Sonra bana: "Zavallı yalnız!" diye acırken mü- teessifane bakarak dönerler, derunî nağmeleriyle, ağız ağıza tekrar bûse-çîn olurlar. O saniye ben de cidden aşksızlığımın, yalnızlığımın fecayiini, alâmını, bu yetim yatağın verdiği derd-i hayal-âmiz-i tahassürü duyarım. Fakat... Fakat müteessir olmağa üşenirim, yine yatarım. Sağıma döner, bu iki âşığın, bu yek-vücut çiftin işitilmeyen ezeli nagamât-ı perestişlerini dinleyerek tekrar dalarım; bir saat, iki saat, belki öğleye kadar... Ben işte o kadar tembelim!
