p
PERDE ARKASI
1 üyeTakip
Kendimde övülecek ne gördümse kendimi olduğumdan başka görmekten arkadaşım. Çünkü övülmek illa yaratanın hakkıdır. Zaten "Elhamdülillah" da bunun ifâdesidir. Yani "Lâ ilâhe illallah!" ile "Elhamdülillah!" arasında "zaruret" ilişkisi vardır. O buysa, bu da odur. Evet. Eğer Allah'ın "tek" olduğunu sahiden kabullendimse, dilimdeki şu ahd u peyman yalan değilse, neticeden hâsıl olan hamdı da başkasına parsel edemem. Eser kiminse övgüsü de ona gider. Fakat, ne yazık, "ben" araya giriyorum. Kendimi de hisse sahibi sayıyorum. Hatta, yetmiyor, başkalarına da parsel dağıtıyorum. Sanki varlık babamın tarlasıymış gibi... O yüzden ayet bir köşesinde beni de uyarıyor işte: "Yapmadıkları hayırlarla övünen kimseleri azaptan kurtulurlar zannetme!"
Cümle şirkler bu ilk adımdan başlıyor. Beşer önce fahirden kırıntılar araklıyor. Evvel Mâlik-i Hakîki'nin hakkı senâyı tırtıklıyor. Sonra hırsızlığın şe'ni olan "başkalarının gasbına da gözyumma'" aşaması geliyor. Evet. Gâsıbın tabiatı böyledir. Hesap günü geldiğinde "Yalnız ben mi çaldım canım?" diyebilmek için suç ortaklarının çoğalmasına sevinir. Belki böylelikle enselenmemeyi de bekler. Kalabalığın kaynatıcılığını umar. (Alîm-i Kadîr'e karşı ne boş bir umuttur o.) Benim de ilk hırsızlığım övgüde hırsızlığımdır. Fiilin kendisine cür'etimden önce neticesini tırtıklamaktır. Ve o yüzden İslâm bize, bir sırr-ı azîm ile, her nimete karşı "Elhamdülilah" demeyi öğütler. Yani elhamdülillahım sirkatimin bileğine vurulan bıçaktır. Bizzat benim kulluk ihtiyacımdır. Allah'ın, hâşâ, övülmeye muhtaciyeti yoktur. Kendini bana övdürmesi bana ihsânıdır, ihtârıdır, ikazatıdır. Keremine binlerce şükür... Mazhar değilim memerim. **Üzerimden gösterilenler emanettiler. Aslâ malım olmadılar. Bende gösterilmekle beni benden başka
Zehra’nın son iç çekişi babaannesini için şu cümleyi kurmama müsaade ediyor: “Gönlü taş olanın dili de zehirlidir.”
Müşrif Bey için:”Kitabı kapağıyla yargılama” ingilizce deyimi denk düştüğünün kanaatindeyim.
