Gömdüm hepsini geliyorum
İnsan yaşıyorken özgürdür!
Yaklaştım iyice geliyorum
Her insan biraz ölüdür
Biz de birer ölüyüz
Ölüler ki, bir gün gömülür
İçimizdeki ölüler, dışımızdaki ölüler...
İnsan yaşıyorken özgürdür!
İnsan yaşıyorken özgürdür!
İnsan yaşıyorken özgürdür!
50'li yıllar...Arnavutköy.
Tenha bir sokakta genç bir çift öpüşmek niyetindeler ama sokak lambası mahremiyete müsaade etmiyor.
Delikanlı da edepli bir insan olduğundan ışıkları söndürme kararı alıyor,yerde bulduğu bir taş marifetiyle.
Yine bir belediye çalışanı çalışmayan lambaları tespitle mükellef edilmiş.
'İşte o çocuk'
Tuncel Kurtiz...
Bakıyor ki lambalar yandıkça sevgililer artık tenhada öpüşemiyor,o da başlıyor lambaları kendi söndürmeye...
Ve elbette,bütün sokak lambalarının çalıştığına dair yazıyor raporlarını.