Spartacus’un Direnişi
Zincirlerle bağladılar ellerimi,
Ama içimdeki özgürlük hiçbir zaman zincirlenmedi.
Köleliğin çığlıklarında yükseldim,
Taht kuralı, halkımın cesedinden.
Köleydim, ama ruhum özgürdü,
Tahtların, hükümdarların arkasında bir gölgeydim.
Her darbede daha büyüdüm, her yenilgimde daha güçlü,
Halkımın gözlerinde bir umut, bir direniş vardı.
Romalılar hep üstümdeydi,
Ama ben her defasında daha da büyüdüm.
Kanım toprağa damladı,
Ama toprak, beni özgürlüğe çağırdı.
Güller büyütmedim savaşın ortasında,
Ama her kılıç darbesiyle büyüdü direnişim.
Kardeşlerimle, özgürlük için dövüştüm,
Ve her düşüşümde yeniden kalktım, daha dimdik.
Adım her duvarı aştı,
Efsanelerim, kalbimde yankılandı.
Köleliğe karşı baş kaldırdım,
Ve her ölümde bir isyan doğdu.
Köleliğin çığlığı hala kulağımda,
Ama ben o çığlığa isyan ettim.
Spartacus’tum, halkımın sesi,