Substack
1 üyeTakip
Hiçbir şeye ve hiç kimseye gerçekten sahip olamayız. Güzel bir şey hayatımıza girdiğinde ona kucak açmalı ama asla onu sıkı sıkı tutmamalıyız. Ve gitmeye karar verdiğinde, onu layığıyla uğurlamalıyız. Hepsi bu…
Üstelik bu kötü bir şey de değil, çünkü artık biliyorum ki, sevdiğimiz hiçbir şeyi ve hiç kimseyi gerçekten kaybetmeyiz de aynı zamanda. Sevgi hiçbir zaman yok olmaz ve biz onları içimizde taşımaya devam ederiz.
SUBSTACK/ Zeynep Alpaslan- Patti Kahve Yapıyor
…çoğu insan birşeyi yaparken görülmekten, diğer insanlar tarafından gerçek zamanlı olarak kaydedilmekten korkar. Özel hayatta başarısız olmak değil, ki bu kişisel gelişimin en az değer verilen
Reklam
İki insan aynı anda bir arada durabilir ve tamamen farklı gerçeklikler yaşayabilir.
Aynı konuşma, aynı oda, aynı etkinlik olsa bile, her bir kişinin oradan ayrılırken aklında kalanların diğerinden
En son ne zaman bir şeye, size uygun olmadığı için değil de, evet demenin sonuçlarından korktuğunuz için hayır dediniz?
SUBSTACK/ Alexis McElroy
“Benim zamanımda bir yıl kaybetmek diye bir şey yoktu.”
Günümüzde ise zaman kaybedicez diye ödümüz kopuyor. Yetişememe, geri kalma korkusu öyle içimize işlemiş ki artık yılları değil, dakikaları bile kaybetmemeye çalışıyoruz. Bir yandan da yapmak istediğimiz, ama sonunu hesaplayamadığımız yolları daha baştan eliyoruz. Çünkü ancak sonucunu öngörebildiğimiz şeylere zaman vermek “mantıklı” geliyor.
Oysa hayat zihnin matematiği gibi işlemiyor. Daha karmaşık, daha katmanlı — Çözülecek bir denklem değil; içine girilecek bir akış. Hiç çıkmadığımız yolların sonu istediğimiz yere varmasa bile, orada bir çağrı vardır çoğu zaman. Belki de mesele zaman kaybetme korkusuna rağmen o çağrıyı takip edebilmek.
SUBSTACK/ sub rosa Mar 25
Reklam
Reklam