Substack
1 üyeTakip
Çoğu insanın tanıdığı ama nadiren dile getirdiği bir an vardır. Belli bir yere adım atarsınız, belli bir sabah ritüeline dalarsınız veya sadece açık gökyüzünün altında yürürken kendinizi bulursunuz ve içinizde sessizce bir şeyler yerleşir. Omuzlarınız kendiliğinden gevşer. Bir zamanlar kalabalık ve gürültülü olan düşünceleriniz yavaşlamaya başlar. Beklentilerin, bildirimlerin ve diğer insanların görüşlerinin sürekli düşük uğultusu, sonunda kendi düşüncelerinizi duyabileceğiniz kadar azalır. Bu tam olarak sessizlik değildir. Daha çok bir izin gibidir. Performans göstermeden, özür dilemeden, iyiymiş gibi davranmanın yorucu çabası olmadan, sadece var olma izni…
Huzurunuz, tesadüfen bulduğunuz bir şey değildir. Tasarladığınız, niyetle, sabırla ve kendinizi seçme cesaretiyle inşa ettiğiniz bir şeydir ; kendinizi seçmenin bir bedeli olsa bile… Güvenli alan bir baloncuk değildir. Sağlıklı yaşam diliyle sunulan bir kaçınma da değildir; zorluk, karmaşıklık veya rahatsızlıkla yüzleşmeyi reddetmek de değildir. Gerçek bir güvenli alan çok daha bilinçli ve çok daha güçlü bir şeydir: Kişinin dürüstçe düşünebileceği, duygularını performans sergilemeden işleyebileceği ve başkalarının beklentilerinin sürekli müdahalesi olmadan kendi benliğiyle yeniden bağlantı kurabileceği içsel veya dışsal bir ortamdır.
SUBSTACK/ Alexis McElroy- Mar 9
Genelde göçmenlere hep sorulan sorudur geri dönmeyi düşünüp düşünmedikleri. Eskiden mutlaka geri döneceğim diye cevap verirdi göçmenler arşivlerdeki görüntülerden anladığım kadarıyla. Ama son dönem
Reklam
On dokuz yaşındayım ve nedense bu sayı bir son tarih gibi gelmeye başladı. Bir başlangıç değil, bir eşik değil, sessiz bir suçlama. Sanki şu an nereye gittiğimi zaten bilmem gerekiyormuş gibi,
Hayatımda bir dönem gelişmek istediğime karar vermiştim. Yüksek sesle, dramatik bir şekilde değil, sadece sessizce, bir düşünce ile kendime verdiğim bir söz arasında bir yerde. Alışkanlıklarımı,
Hayatın yaşanmaktan çıkıp yönetilmeye başlandığı, günlerin teknik olarak size ait olan ama anlamlı bir şekilde seçilmiş gibi hissettirmeyen kararlar, yanıtlar ve yükümlülüklerle dolduğu, yaşananlar ile size aitmiş gibi hissettiren şeyler arasındaki mesafenin rahatsız edici derecede belirgin ama nankörce görünmeden kimseye açıklanamayacak kadar da belirsiz hale geldiği zaman dilimleri vardır. Her şey hâlâ işliyor, bu da kafa karıştırıcı çünkü hiçbir şey çökmedi, hiçbir şey gözle görülür şekilde ters gitmedi, ancak içsel deneyim, size tam olarak danışmayan bir şey tarafından sürükleniyormuş gibi düşük, sürekli bir his taşıyor.
SUBSTACK/ Ayushi Thakkar
Reklam
Reklam