Cellat, Kardinal Carrafa’yı ipek bir iple boğarken ip koptu: İki kez baştan başlamak gerekti. Kardinal cellata baktı, gönül indirip de tek sözcük söylemedi.
“Ama ölümüm bile fazlalık olacaktı. Cesedim de; şu güleç bahçenin dibinde, çınar ağaçlarının arasında, şu çakıl taşlarının üzerinde, kanım da fazlalık olacak; en sonunda, temizlenmiş, kabuğu çıkarılmış, dişler gibi temiz, ak pak kemiklerimde fazlalık olarak kalacaktı. Her zaman için fazlalıktım ben.”