Deniz Mumcu
@kosinski
12 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Eve girdiğimde nerdeyse sabah olmuştu. Kedim karnını şişirip uyumuştu, okşadım, ürkütmeden.
Banyodaki havalandırma boşluğuna, gardıropta her görüşümde sinirimi bozan sarı tişörtümü attım; aslında onu giydiğim gün başıma gelenleri… Bu havalandırma boşluklarını beslemek çocukluğumdan beri hoşuma giderdi. Başkalarının da buraya günahlarını, görmek istemediklerini, bastırdıklarını attıklarını düşünüp onları görmeyi arzulardım. Tıpkı bilinçdışı gibi... Yani aslında her apartmanın bilinçdışı bu boşluklar oluyordu, bir yerde.
Birbirini çevreleyen, birbirini kesen yığınla anının içinde ıslanırken yaptığım kâğıt uçakları açık duran pencereden salladım. Gövdelerine çarpan yağmur taneleri ile ağırlaşıp süzülen kâğıtlara baktıkça çocukluğumdan ne kadar uzaklaştığımı duyumsadım.
Kendimle kavga ettim bir müddet, kimse araya girmedi, doğrusu da buydu