...Yunus, mezartaşına " hece taşı " demekle ne kadar derinlere inmiştir. Evet hayat tek bir heceden ibarettir ve onun ismi " an " dır. Tek bir an yaşıyor sonra sonra hakikatte kopuk bu " an" ları birleştirerek ahmak bir kemmiyet oyununa girişiyor 3, 5, 90, 100 yaşadığımızı sanıyoruz...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir gün , elimde büyükbabamdan kopardığım bir lira çeyreği, Selma'nın karşısında dikiliyorum:
-Bak elimde ne var !
Ve iki parmağımın arasındaki pırıltılı madeni gösteriyorum. O da bana ısırılmış bir elma uzatıyor ve :
-İşte, diyor; bende de bu var ! Onu bana ver bende sana bunu vereyim. Biraz ısırdım ama ziyanı yok.
Bu masum eda o kadar hoşuma gidiyor ki hemen lira çeyreğini uzatıp elmayı alıyorum ve kızın gözleri altında masum ve mesut bakışını seyrediyorum.
Entipüften hafifçe bir hadise değil mi? Fakat bana öyle dokundu içime öyle işledi ki kızın ölümünden sonra yıllar boyu hayli dövündüm :
- Niçin altını verdim de elmayı da ona bırakmadım ?....
Üstünde kız kardeşimin diş izleri bulunan elmayı bugüne kadar saklatacak akıl neredeydi bende o zaman ?...
Bütün bir yıl, bir düşü gerçekleştirmek için çalışmıştı ama bu düş her dakika giderek önemini yitiriyordu. Belki de gerçekte böyle bir düşü yoktu. Kim bilir, belki de billuriye tüccarı gibi olmak daha iyidir? Mekke'ye hiç gitmeden oraya gitme arzusuyla yaşamak.
