Hakan Ertürk
@krutrena
brecht'i, tanpınar'ı, einaudi'yi, mednyánszky'yi, caravaggio'yu, ruhi su'yu, söğüt ağacını, nwakaeme'yi, krivetz rüzgârını, hayvanı, suyu ve yıldızları severim.
açıkçası, günün birinde, başımda yalnız defne dalı eksik, beyaz bir atın üstünde yeryüzüne çıkacak gibi hissederdim. hiçbir zaman kendimi ikinci dereceden bir role yakıştıramazdım. bunun için, gerçek hayatta en alt kademede olmaya başkaldırmadan katlanabiliyordum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
ölü doğmuş insanlarız biz ve uzun zamandır canlı babaların çocukları değiliz, giderek daha çok hoşlanıyoruz böyle doğmuş olmaktan. zevk duyuyoruz bundan. çok yakın bir gelecekte bir şekilde düşüncelerden doğmanın yolunu bulacağız.
umutsuzluk en yakıcı zevktir, özellikle de içinde bulunduğun durumun çaresizliğini açıkça kavramışsan.
gerçekte ne istiyorum biliyor musunuz? hepiniz cehennemin dibine gidin, işte onu! huzur istiyorum. bütün dünyayı şu saniye, tek kuruşa satarım, sırf rahatsız edilmemek için. dünya cehennemin dibine batacak mı, yoksa çayımı içemeyecek miyim? batarsa batsın derim, ben çayımı içeyim de.
kendine, sanki gözleri artık onun gözleri değilmiş, kendisi sanki gözlerinin arkasında oturuyormuş da ölü, yuvarlak pencerelerden bakar gibi o gözlerden dışarı bakıyormuş gibi geliyordu; evet, sanki onu çevreleyen bütün bu beden artık onunki değildi de o, - ya da ondan geriye kalan her neyse-, yabancı bir gövdenin devasa yapısı içinde büzüşmüş, ufacık kalmış bir cüceydi, artık egemen olamadığı, kendi istencine göre yönetemediği, ola ki yönetilmesi söz konusuysa ya kendiliğinden ya da yabancı bir güçler tarafından yönetilen, çok fazla büyük, çok fazla karışık bir insan makinasının içinde tutsak kalmış, çaresiz bir cüceydi.
