Kübra
@kubrasaglam_
Ankara
16 okur puanı
Ağustos 2016 tarihinde katıldı
Kader Gayrete Aşıktır.İnsan ve Hayat
Kitabı yeni bitirmiş biri olarak hala etkisinden çıkabilmiş değilim. Bugüne kadar okuduğum kitaplar içerisinde en sürükleyici, en akıcı ve en anlamlı kitapların başında geliyor diyebilirim. Resmen kitabı elimden bırakamadım. Her boşluğumda hemen kitaba koştum. Öncelikle yazarımıza çok teşekkür etmek istiyorum. Bence harika bir iş çıkarmış. Gerek anlatış tarzı, gerek konusu gerekse vermek istediği dersler olsun her anlamda muhteşemdi diyebilirim.
Kitabı okurken acaba sonra ne olacak diye büyük bir merakla okuyorsunuz sonlara geldiğinizde ise kendi düşüncelerinizle baş başa bırakıyor sizi kitap. Vay be bu gerçek bir hikaye, gerçekten bunları yaşayan insanlar var diyorsunuz. O an kendi dertlerinizden ya da dert sandıklarınızdan utanıyorsunuz. En sonunda ise özellikle engelliler konusunda büyük bir bilince sahip olup öyle kitabı bitiriyorsunuz.
Yazarın da dediği gibi gerçekten engel sadece zihinlerimizde. Bir gün herkes zihinlerindeki engeli kırıp empati duygusunu geliştirirse bence asıl o zaman hepimiz gerçek bir insan hatta bir aile olabiliriz. Etrafımızdakileri fiziksel engelleri yüzünden yargılamadan önce kendimize bakmamız lazım. Neden hemen o kişilere farklı bir gözle bakıyoruz? Neden ilk seçeneğimiz hemen yargılamak oluyor? Kitaptaki en değerli karakterlerden biri olan Elfida gibi neden onlara destek olmayı, o eksikleri beraber tamamlamayı seçmiyoruz? Çünkü yargılamak kolay tabii. Karşındaki ne düşünür ne hisseder umurunda değil sen istediğini söylüyorsun ve bitiyor. Peki ya karşındaki belki senin hiç düşünmeden söylediğin o cümleleri yıllarca unutamıyor. Kendini daha da eksik hissediyor. Ama bundan sana ne dimi? İşte kitabı okuduktan sonra artık böyle düşünmeyeceksiniz. Aksine daha hassas, daha dikkatli ve bir o kadar şefkatli davranacaksınız
Reklam
Aşk mı önce gelir yoksa sevgi mi ?Aşk
Sevgi neydi?
Sevgi emekti, sevgi sevdiğinin canı acımasın; o üzülmesin diye kendini feda etmekti, sevgi onu her şeyiyle kabullenmekti, sevgi onu hiç bırakmamaktı, en ufak bir zorlukta çekip gitmek değil el ele her zorluğu aşmaktı...
Kitabı okuyan herkes kesinlikle filmini de izlemeli. Kitaptan sonra filmi izleyince her şeyi çok daha iyi anlamlandırıyorsunuz. İlyas ve Asel çok aşıklardı birbirlerine. İlk görüşte aşık olmuşlardı. Ama İlyas o aşkı hak eden bir adam değildi. Zorlukları sevdiği kadınla aşmak yerine kendini başka bir kadının koynuna atan basit bir adamdı. Asel ise her şeye rağmen, İlyas'ın başka bir kadınla beraber olduğunu bilmesine rağmen hep onun yollarını gözledi. İlyas'a rağmen sevdi onu hem de hiç şüphe etmedi sevgisinden. Bence kitapta Asel'in de kendini anlattığı bir yer olmalıydı. Asel'in hislerini bir de onun ağzından dinlemeyi çok isterdim. Asıl acı çeken kişi Asel'di. Giden değil kalan asıl acıyı çekendi çünkü.
Baytemir'e gelecek olursak sevmeyi de sevilmeyi de çok hak ediyor. Asel'in hala İlyas'a aşık olduğunu bilmesine rağmen bırakmadı onu; hep korudu, kolladı, hep sevdi onu. Samet'e kendi oğlu gibi şefkat gösterdi. Adam gibi adam nasıl olunur hepimize gösterdi Baytemir.
Çocukken filmi ilk izlediğimde Asel'e ben de herkes gibi çok kızmıştım. İlyas'la gitmedi diye, çocuğunu gerçek babasından ayırdı, aşkının peşinden gitmedi diye. Asel aşkını kalbine gömüp sevdiğinin elini tutmayı seçti. Çünkü bazen aşk size verilen en büyük ceza oluyormuş. İnsan büyüyünce, bir şeyleri deneyimleyince anlıyormuş gerçekleri. Asel İlyas'la gitseydi ne olurdu? İlk başlarda yine çok güzel olacaktı her şey. Peki ya sonra? İlyas eski haline geri dönecekti. Kafa dağıtmak için başka kadınlara gidecekti ya da Asel'i görmezden gelip ona kötü davranacaktı. Samet'e
Bir tablo bütün hayatınızı değiştirecek deseler hangimiz inanırız ki bu duruma! İşte Raif Efendi'nin bütün hayatı rastgele karşısına çıkan bir tabloyla değişti. İlk başlarda okurken hayat ne kadar ilginç, tesadüflerle dolu bir yer diyorsunuz. Kim bilebilir ki bir gün bir sergide gördüğün tabloyla aranda anlatılamaz bir bağ olacağını ve o tabloyla bütün hayatının değişeceğini. Hatta o tablodaki kadına aşık olacağını.. Aşkı, sevgiyi çok güzel betimleyen, her kısımda Raif Efendi'nin aşkından bir kez daha emin olduğunuz bir kitap olmuş. Özellikle kitaptaki bir söz o kadar güzel anlatıyor ki bu aşkı: "Sen beni inandırdın. Seni seviyorum... Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum... Seni istiyorum..."
Peki ya sonu... Bence okuyan herkesi şoka sokmuştur. Şahsen ben son sayfaları okurken bütün duyguları bir arada yaşadım. Üzüntü, hayal kırıklığı, kızgınlık... Yıllardır kafanızda kurduğunuz ihtimallerle yaşamış ve bir anda bütün gerçeklerle yüzleşiyorsunuz. Hem de asla tahmin etmediğiniz, aklınıza bile gelmeyen gerçeklerle. Ben Raif Efendi'nin yerinde olmayı kesinlikle istemezdim. Çünkü o kadar çaresiz, o kadar acı verici bir durum ki artık ne yaparsanız yapın bir şeyleri değiştiremiyorsunuz. Ama insan düşünmeden de duramıyor işte. Acaba Raif Efendi bunları en başında bilse ne olurdu? Nasıl bir hayatları olurdu? Nasıl bir aile olurlardı?
Kitapta farklı sosyal statüdeki insanların yaşayış ve düşünce tarzları , kültürlerarası farklar, birbirleriyle normal şartlarda asla bir araya gelmeyecek insanların zamanla birlik içinde yaşamaları, birbirlerini anlamaları, dertlerine mutluluklarına ortak olmaları kısacası bir aile olmaları o kadar güzel ve akıcı bir dille anlatılmış ki Zülfü Livaneli'nin gerçek bir roman yazarı olduğunu bize göstermek için yazılmış bir kitap sanki.
Ben Leyla'yı her şeyiyle çok sevdim. Leyla'yı her okuduğumda içimi anlatılmaz bir huzur kapladı. Kitap bittiğinde uzun uzun düşünmemi, birçok şeyi farkına varıp ders çıkarmamı sağladı. Ne olursa olsun bu hayatta Leyla gibi geçmişinize, kökenlerinize, düşüncelerinize sahip çıkın; başkalarının onları değiştirmesine izin vermeyin.
Kitapta beni en çok duygulandıran kısımla bitiriyorum: "Leyla'nın evi Leyla'ya kaldı..."
