Ey şikemperver nefsim! Acaba her gün her gün ekmek yersin,su içersin, havayı teneffüs edersin;sana onlar usanç vermiyor mu? Madem vermiyor çünkü ihtiyaç tekerrür ettiğinden usanç değil,belki telezzüz ediyorsun. Öyle ise Hane-i cismimde senin arkadaşların olan kalbimin gıdası,ruhumun âb-ı hayatı ve latife-i Rabbaniyemin heva-yı nesimini cezb ve celb eden namaz dahi,seni usandırmamak gerektir.
Ey bedbaht Nefsim! Acaba ömrün ebedi midir? Hiç kat'i senedin var mı ki,gelecek seneye,belki yarına kadar kalacaksın?Sana usanç veren,tevehhüm-ü ebediyettir. Keyif için ebedi dünyada kalacak gibi nazlanıyorsun.