inceleme yazısı değildir, kitaptan uzun bir alıntı !
Son terapi seansından;
"Yokuş aşağıya iniyorum..."
Sıcak hava akımına kapılmış bir yaprak gibi, yukarıya doğru titreyerek yükseliyorum. Bedenimdeki tüm atomlar son sürat birbirinden uzaklaşıyor. Giderek hafifliyorum, yoğunluğum azalıyor ve genişliyorum... Genişliyorum... Dışarıya, güneşin içine doğru infilak ediyorum. Ben genişleyen bir evrenim, yukarıdaki sessiz denizde yüzüyorum. Önce küçücüğüm, sonra odayı, binayı, şehri, ülkeyi bedenimin içine alıyorum. Aşağıya baktığım vakit dünyanın görüntüsünü gizleyen gölgemi görebileceğimi bildiğim ana kadar genişlemeyi sürdürüyorum.
Hafif ve duygudan arınmış bir durumdayım. Zamanın ve mekanın içinden süzülerek geçiyor ve genişliyorum.
Sonra, uçan bir balığın denizin içinden fırlaması gibi, ben de varoluş kabuğunu kırmak üzere olduğumu anladığım anda, beni aşağıya doğru çeken gücün farkına varıyorum.
Bu beni rahatsız ediyor. Silkinerek ondan kurtulmak istiyorum. Evrenle bütünleşmek üzereyken, bilincimin doruklarındaki fısıltıları duyuyorum. Beni aşağıdaki sonlu ve ölümlü dünyaya doğru çeken iplik öylesine ince ki...
Genişleyen ruhum, dalgaların geriye çekilmesi gibi, yavaşça dünyevi boyutlarına geri dönüyor – isteyerek değil, çünkü ben kendimi kaybetmeyi yeğlerdim, ama beni aşağıya, kendime doğru, içime doğru çeken bir güç var ve bir an için kendimi yine koltuğun üzerinde buluyor ve farkındalığımın parmaklarını tenimin eldivenine geçiriyorum. Ve biliyorum ki istersem bu parmağımı oynatabilir veya o gözümü kırpabilirim – eğer istersem tabii. Ama ben hareket etmek istemiyorum. Hareket etmeyeceğim!
Bekliyorum, kendimi açık tutuyorum, bu deneyin bir şeyler ifade ettiği kişilere karşı eylemsizim. Charlie, zihnimin üst perdesini yırtmamı istemiyor. Charlie benim bu perdenin ötesinde ne olduğunu bilmemi istemiyor.
Tanrı’yı
9/10
2026 16. kitabı
Evet ben de artık Binnur Şafak Nigiz evrenine adım atmış oldum. Ve o şanslı kitap "Asi Çakıltaşı" oldu.
Zaten 9 puan verdiğim için ne kadar beğendiğimi görmüş oldunuz. Birazcık sıkıldığım kısım ana karakterlerin aralarındakı yaş farkının bariz bir şekilde abartılması. İkinci kitapdan geliyorum şuan ve sanırım kitabın ilk baskısında 17 yaş Asi Merve Karakuyu, 26 yaş Karan Ali Çakıl gibi gösterilmişti. Ama birinci kitapta düzenleme olunsa da 2ci kitapta yine 9 yaş fark gösteriliyor. Ve kızın yaşının her kesin gözüne batması biraz sıkıcı açıkcası. O yüzden 1 puan kırdım diyebilirim.( birazcık insafsızım galiba). Ama genel olarak kitabı çok beğendim, çok güzel, çok duygusal, aynı zamanda eğlenceli ve yani sayfa sayısı da çok olmadığı için(470 küsür sayfa) gayet de akıcı bir kitap. Yazarın yazım dili de çok iyi, boşuna da bu kadar seveni olmamış.
Kitabın konusunu birde benden dinleyin çünki kitabı okumamıştan önce ben de biraz araştırdım ve konusunu güzel bir şekilde anlatan bir video göremedim, illaki vardır ama çok az. O yüzden ben anlatayım. ( Spoilersiz)
__________________________________________
Şimdi ana karakterlerimiz: Asi Merve Karakuyu ve Karan Ali Çakıl.
Asi 19 yaşında universite öğrencisi, işletme bölümünde okuyor ve çok başarılı bir öğrenci. Karan Ali Çakıl ise 26 yaşında zengin bir iş adamı. Birgün Asi'nin okulunda bir konferans düzenleniyor ve bir iş adamı öğrencilerin sorularını yanıtlıyor. Bilin bakalım kim bu adam? Tabii ki Karan Ali Çakıl. Ve suskun, herkesle samimi olmayan, inatçı bir kız o adama ne soruyor?
"Siz çok mu çalıştınız yoksa diğer gruptan mısınız?"
Kız öyle şak diye söylenir mi hiç. Ah Merve ne oluyorsa senin şu sivri dilin ucbatından oluyor. Ama Karan nasıl cevap vermiş bakalım.
**"Diğer gruptan. Çalışmayı
Reklam
Küçücüğüm, insanlığım!Psikoloji
Puan vermedi·128 syf.··
Beğendi
·2023 18. kitabı
·25 saatte okudu
·Okunma: 27 Temmuz 2023 16:28
“Senin büyüklüğün, küçük adam, bize kalan son umut”
Bildiri olarak dağıtabileceğimiz mesajlarla dolu bir eser. Yayınlama amaçlı yazılmaması da daha da ilgi çekici hale getiriyor seslenişi.
İnsanlığa yapılmış büyük bir çağrı. Kitapta sürekli küçük adama da söylüyor zaten bu çağrının yapıldığını: “Sana bu sözleri ehil insanlar zaman zaman söyledi ancak hiçbir zaman dinlemedin küçük adam!”
Alan fark etmeksizin birçok konuda “insanca” davranışlarımızın olması gerektiğinden ağır dert yanılıyor.
Kendimizin de içinde küçük adam veya küçük kadın olmasından şüphe ediyoruz. Bu tanımlamaya uyan davranışlarımız elbette olmuştur. Buna hiç şüphe duymadan okumanızı ve okkalı tokatlamamızı isterim benliğimizi. Çünkü sarsılmadan asla kendimize gelebilecek bir insanlık olmadık tarihin hiçbir döneminde.
İçimizdeki küçük adamlarla ve küçük kadınlarla yüzleşip, onları insanlık adına “büyütebilmek” dilekleriyle.
Teşekkür ediyorum.
Dışarıda devam eden bir hayat, içimde kalbi duran ufak bir kız çocuğu vardı. Göğsümde bir labirent kurmuş, çıkışa varan tüm yolların sonunu onun mağarasının girişine yerleştirmiştim. Islanmaya başlamış bir kelebeğin kanadını nefesinle kurutamazsın, parçalarsın. Ona bunu anlatamadım. Bana bunu anlatamadı. Üstüme yağmaya, beni ıslatıp nefesiyle parçalamaya yemin etmişti. Üstüme yağmasına, beni ıslatıp nefesiyle parçalamasına izin vermiştim. Sanki bir mezarım vardı, yerini ondan başka kimse bilmiyordu. Bir adam dizlerimin önüne oturdu, yara izlerimi öptü. Bana tıpkı bir mağarayı anımsatan siyah gözlerle baktı. Biliyordum. Kehf benim kanatlarımı ıslatan yağmurdu. Kanatlarımdan ruhuma akıyordu. “Küçücüğüm.”
Küçücük
Ah küçücüğüm ah senin o temiz kalbin şu saatte ta içime işledi.Sevdiğin adam bile hayın olunca elden ne gelir ki...Kime güvenirsin ki hem yoksulluk hem de karaktersizlik birleşince , yoksulluğun gözü çıksın ne diyim...
Orhan Kemal'in müthiş anlatımıyla harika bir öykü...
Bir idam mahkûmum son günüVictor Hugo
Puan vermedi·90 syf.·
2023 1. kitabı
“Zavallı küçücüğüm! Seni onca seven, güzel kokular yayan beyaz,küçük boynunu öpen,elleriyle hiç durmadan ipek gibi saçlarını buklelerini okşayan, yuvarlak güzel yüzünü ellerinin arasına alan, seni dizlerinin üstünde zıplatan ve akşamları tanrıya dua etmen için iki elini birleştiren baban ölecek!
Ah! Güzel marie’ciğim…”
Reklam