"Hepimizin geçmesi gereken sınavlar var hayatta" dedi Menşiki. "Sınavlar yaşamın yönünü değiştirmek için iyi fırsatlardır. Sınav ne kadar kazıksa o kadar faydalı olur ileride."
"Yenilip de yürek bitap düşmezse."
Bir de ben hep şöyle düşünüyorum: Böylesine zorlu antremanlara dayanan bu insanların duyguları, içlerinde besledikleri ümitler, rüyaları ve planları acaba nereye kaybolup gitti? İnsanın aklındakiler, insanın ölümüyle öylece, hiçbir şey olmamış gibi yok olup gidiyor mu acaba?
“Bu dünyada mutlak iyilik olmadığı gibi mutlak kötülük de yok” dedi adam. “İyilikle kötülük durgun, sabit şeyler değildir, sürekli yerlerini ve konumlarını değiştirirler. Bir iyilik bir süre sonra kötülüğe dönüşebilir. Tersi de olur. Dostoyevski’nin Karamazov Kardeşler’de tasvir ettiği işte öyle bir dünyaydı. Önemli olan sürekli hareket halindeki iyilikle kötülüğün dengesini koruyabilmek. Ağırlık bir tarafa kayacak olursa, gerçeklikte ahlakı ayakta tutabilmek zorlaşır. Evet. Dengenin kendisi iyiliktir.”
“Işığın olduğu yerde gölgenin de olması gerekir. Gölgenin olduğu yerde ise ışık mutlaka olur. Işık olmadan gölge olmaz, gölgesi olmayan ışık da olmaz. Carl Jung, bir kitapta böyle bir şeyi anlatıyordu.”