Toplum bozmuş ruhumu, kafam huzur bulmuyor, kalbim doymak bilmiyor. Hiçbir şeyle yetinmiyorum: Hazlara alıştığım gibi hüzne de kolayca alışıyorum ve yaşamım gün geçtikçe daha boş oluyor.
Böyle bir kayıt kaç kez dinlenir? Beş kez? On kez? Yüz? Aynı sözler, aynı cümleler, gülüşmeler. Dehşete düştüm. İşte benim yaşamım bu, dedim kendi kendime. Değişmez, durgun, donuk. Şuanda teybin yarın yeniden dinleneceğini düşündükçe çılgına dönüyorum. Alıp başımı kaçmak istiyorum bu yüzden.