O zamanlar “ ben beni kimse görmediği zaman en çok kendim oluyorum “ diye düşünürdüm.kimse sizi gözlemiyorsa ,içinizdeki gizli ikinci kişi dışarı çıkıp dilediği şeyleri yapabilir
Bazan da bir şeyi kelimelerle düşünebilirdim ama gözümün önüne onu bir resim olarak asla getiremezdim.siyah ışık gibi ,annemin ölümü gibi ya da sonsuzluk gibi
-Çünkü herkes hayal kurar da yalnızca pek az kişi hayallerini gerçekleştirebilirse hepimiz korkağız demektir
-ya o pek az kişi haklıysa
-haklı olan kişi en güçlü olandır .Bu durumda bir paradoks söz konusu ,en korkak olanlar aynı zamanda en cesurlar , çünkü fikirlerini herkese empoze edebiliyorlar