Sevgi Aras
@kutuphanembenim
Yeni insanlar değil iyi kitaplar tanımak istiyorum….
Güzellik uzmanı/Estetisyen
Lise
İstanbul
Dossenheim
364 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Ve kitap bitti…
Son sayfayı kapattım ama içimdeki sızı kapanmadı.
Bir insanın yokluğunu, bir kızın babasına duyduğu özlemi, yıllar geçse de dinmeyen bir acıyı okudum.
Sayfalar boyunca sadece Sabahattin Ali’yi değil, Filiz Ali’nin sessiz hüznünü de hissettim.
Kitap bitti, ama içimde yine o tanıdık burkulma kaldı…
“Benim meskenim dağlardır.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sözüm ki tek sana geçmez celladımsın ey zaman”
“Ann Chamberlin’in ‘Safiye Sultan’ romanı, Osmanlı sarayının büyüleyici ama karanlık dünyasına bir kapı açıyor. Safiye Sultan’ın hikayesi, bir kadının güç, hırs ve adaletsizlikle örülü yolculuğu. Yazar, hadımların sessizliğinden tutun da, saraydaki entrikalara kadar, tarihin karanlık yüzünü cesurca anlatıyor. Okurken, hem Osmanlı’nın görkemini hem de o görkemin ardındaki adaletsizlikleri hissediyorsunuz. Bu roman, tarihi sadece bir masal gibi değil, aynı zamanda bir sorgulama olarak sunuyor.”
“Bazı yolculuklar bir yere varmak için değil, kendini bulmak içindir.”
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, insanın iç dünyasında bıraktığı hisle akılda kalır. 9 Numaralı Otobüsle Cennet’e de tam olarak böyle bir kitap. Leo Buscaglia bu eserinde sadece sevgiyi anlatmıyor; insanın kendini, ilişkilerini ve hayata bakışını yeniden sorgulamasına da kapı aralıyor.
Sayfalar ilerledikçe şunu fark ediyorsunuz: Hayatın içinde çoğu zaman çok önemli şeylerin peşinden koşarken aslında en temel duyguyu, sevgiyi, görmeyi unutabiliyoruz. Kitap didaktik bir dille öğüt vermekten çok, insanın içine dokunan bir sohbet gibi ilerliyor. Sanki biri karşınıza oturmuş ve “Bir an dur, gerçekten ne hissediyorsun?” diye soruyor.
Bu kitap bana, sevgiyi yalnızca bir duygu değil, aynı zamanda bir seçim olarak da düşündürdü. Bazen bir insanı anlamak, bazen affetmek, bazen de kendine şefkat göstermek…
Altını çizilecek çok cümlesi olan, sakin bir kahve eşliğinde okunabilecek ve bittikten sonra bir süre zihninizde kalmaya devam eden bir eser.
* İnsan gerçekten ne olduğunu biliyor mu?
* Başkaları bizi gerçekten anlayabilir mi?
* En samimi anlarda bile duygular tam olarak aktarılabilir mi?
* Bir duyguyu kelimelere dökünce, onun saflığını bozuyor muyuz?
Deniz Feneri, zamanın geçişiyle değişen insanları, aile bağlarını ve iç dünyamızda söylenmeden kalan duyguları anlatan derin bir roman. Virginia Woolf, kelimelerden çok hisleri konuşturuyor.
İstanbul Hatırası
Bir cinayetin peşinden giderken, aslında bir şehrin nasıl yaralandığını okuyorsun…
İstanbul’un sadece sokaklarını değil, geçmişini, acılarını ve sakladığı sırları da anlatan bir roman…
Ahmet Ümit yine polisiye kurgunun içine tarihi ustalıkla yerleştirmiş.
Okurken bir cinayetin peşinden gidiyorsun ama aslında şehrin ruhuna dokunuyorsun. Her sayfada İstanbul’un başka bir yüzüyle karşılaşıyorsun; ihtişamı da var, kırılmışlığı da…
Akıcı, sürükleyici ve düşündüren bir kitap.
Bitirdiğinde sadece “katil kim?” sorusu değil, “bu şehir bize ne anlatıyor?” sorusu kalıyor aklında.
