Bakın yaz günleri oluyor bana ne oluyorsa; çekip gitmem geliyor, bu içimdeki seyyahı size anlatamam. Yerinden kımıldayamayan bir ırmağa benziyorum yaz gelince; çaresizlikle kendi göz boşluklarına akan koca bir ırmağa.
Belki de ben burada, ilk insanın yere bırakıldığı an unutulmasın diye, onun hayretini beklemekle görevlendirilmiş bir nöbetçiyim. Yeşermiş ekinlerden, yıkılıp kurulan kentlerden ve kopmuş onca takvim yaprağından sonra bile, hala şaşırabilir insan.