Güzel kendisinde bir amaçtır. İhtişamı kendisi ve içsel zorunluluğu içindir. Bir şey için olmaya, harici kullanım bağlamına tabi değildir çünkü kendi kendisinin amacı için oradadır. Güzel kendisine dayanır.
Yıkıcı olandan nefret eden kişinin hayatında da nefret etmesi gerekir; sadece ölü olan, tahrif edilmemiş bir hayatta olmanın benzetmesidir. "Sağlıklı, pürüzsüz olanı mutlak şeyler olarak kabul eden
günümüzün kalokrasisi güzeli saf dışı etmektedir. Ve yine günümüzde histerik bir şekilde hayatta kalmanın yerini alan salt, sağlıklı hayat; ölüye, hortlak olan bir şeye dönüşmüştür. Bundan dolayı artık bu çağda, yaşamak için fazla ölüyüz ve ölmek için de fazla diriyiz."
Rainer Maria Rilke'nin Duineser Elegien [Duino Ağıtları] şiirinin
ilkinde güzele şöyle denir: "hala katlandığımız dehşet verici
başlangıçtan başka bir şey değil." Dehşet verici şeyin negatifliği,
güzelin derin tabakasına, matriksine biçim verir. Güzel hala katlanılır
katlanılmazlık veya katlanılır hale getirilmiş katlanılmazlıktır. Bizi dehşetli olandan korur. Fakat aynı zamanda dehşetli olan, güzelin vası tasıyla görülür. Güzelin ikircikliğini tesis eden işte budur. Güzel bir imge değil, bir kalkandır.