selin
@kvothe67
Hatay, 18 Haziran
12 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Intermezzo
Intermezzo, kelime anlamı olarak satrançta karşı tarafı, kendi oyununa ara vermeye ve karşı hamle yapmaya zorlayan ara hareket anlamına geliyormuş. Romanın bu tema üzerine kurulduğundan pek emin değilim. Tiyatroda intermezzo, sahne arası çalınan müzik anlamına geliyormuş. Bu anlam bana kitaba daha uygun gibi geldi, neticede babasının yasını tutan kardeşlerin bu yas sırasında aralarından geçenleri okuyoruz. İkisi de kadınlarla, birbirleri ile birtakım sorunlar yaşıyorlar. Kitap bu çerçevede gelişiyor. Peter ve Ivan'ın düşüncelerini okurken gerçekten bir insanın aklına girip düşüncelerini okuyormuş gibi hissediyorsunuz. Yazar bunu amaçlamış ve oldukça başarılı da olmuş. Aynı zamanda iki karakterin de toplum normlarına uymayan ilişkileri olduğunu gözlemliyoruz. Bu da aralarındaki gerilimi bir nebze artırıyor denilebilir.
Kadınlarla olan ilişkilerinde Peter her ne kadar kendine daha güveniyor gibi görünse de, Ivan'ın bu konuda toplumsal tabuları umursamayıp kendinden emin olması ironikti. Peter, Margaret'a karşı ciddi bir önyargı beslemiş, bu önyargısı boş çıkmıştı. Sanırım anlamakta en zorlandığım karakter Peter oldu ki kurgu içerisinde de kendini, hislerini en az anlamlandırabilen karakter oydu. Kendine tamamen başkalarının düşündüklerine göre bir hayat resmetmiş, bu da kız arkadaşlarına olan hislerini bir yere koymasına engel olmuştu.
Okuması çok keyifli bir deneyimdi. Hayattaki basit şeylerden keyif almanın ne kadar önemli olduğunu, bazen evde kaynayan bir tencerenin hayatın kendisi olduğunu çok güzel anlattı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dünyaya Orman Denir
Kitap, Athshe adlı gezegenin insanlar tarafından kolonileştirilmesini anlatıyor. Bu gezegende yaşayan canlılar (insanlar onlardan "yaratıkçık" olarak bahsediyor) insanlar tarafından köleleştiriliyor, ötekileştiriliyorlar. Hatta çok sevdikleri, dünya olarak gördükleri ormanlarındaki ağaçları kesmeye zorlanıyorlar. Daha sonrasında "yaratıkçıklar" toplanıp ayaklanmalar gerçekleştiriyorlar.
Kitapta işlenen konu oldukça ilgi çekici olmasına rağmen beni içine çekemedi. Hatta çok tamamlanamamış bir kitap hissiyatı aldım. Kitabın arka kapağında okuduğum Vietnam Savaşı benzetmesi ise beni iyiden iyiye kitaptan soğuttu. Bu tarz fantastik eserlerin gerçek dünyada bir şeylerin metaforu olması fikri okur olarak hiç hazzetmediğim bir durum. Kitapta sürekli ele alınan "düş görme" olayının da detaylarına girilemediğini hissettim.
Bir yerde Ursula K. Le Guin'in bu konuyu daha detaylı ele almak istediğini ancak yayıncısının bunun daha didaktik bir eser olmasını istediğini okudum. Gerçekten de öyle olmuş. Kitabın vermek istediği mesaj çok basit; savaşmak kötüdür, öldürmek kötüdür, kolonileştirmek kötüdür... Hem verdiği mesaj hem de edebi dili açısından sığ bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Puanım: 5/10