Esra SOYDEMİR
@laedri88
Ağzımızı kapalı tutmayı öğrenmek ne önemli. Her şeye değinmek veya her şey hakkında konuşmak zorunda değiliz. Gerçeğin her zaman ortaya çıkması ve bazı şeylerin bizim altımızda olması gerçeğinde teselli bulmalıyız.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazı gecelerde yastığına zor sığarsın, gün içinde içinden geçen o ince sızılarla uğraşırsın, ara ara seni üzen düşünceleri yoklarsın. Sen kendi kendinle boğuşurken yastığında nihayetinde bir başkası için hiç kimsesin, bilmeyen için.
Anlaşılmayı beklediğin o an tüm anlamları kendinde ara, bekleme kendiliğinden “gelmeyecek” hiçbir şeyi. Kendine (içe) çekilmiş bir deniz ol geceleri, kıyılara uzak, kumlara uzak, kendi kendine yeten, kendi içine akan, kendini örten, kendini bilen.
Tüm anlamların ötesinde kendine kavuşan bir deniz ol geceleri, anlaşılmadığın yerde kendini bul.
Deniz ol geceleri.
Hışırtısı kimseye zarar vermeyen o deniz.
Bu kavga bana ne öğretiyor?
Bu açıklama, ilişkime ne katıyor?
Bu işe kalkışmak için yeteri kadar kuvvetim kaldı mı?
Cevap yoksa açıklamalar gereksizdir. Sessizlik, sınırın zarif dilidir. Kırmadan “hayır” demenin bir yoludur.
“Şimdi değil.”
“Bu savaşa girmeyeceğim.”
“Bu çekişme bana ait değil.”
Bu kısa cümleler hem seni hem ilişkilerini koruyacak.
Her söz enerji ister. Açıklamak, ikna etmek, haklı çıkmak...
Bazen cümleler çoğaldıkça içimiz kurur. Sessizlik ise onu yeşertir. Sessiz kalmak, yaşama sus payı bırakmaktır. Karşındakine değil, önce kendine.
