Anlatması çok zor bir durumdayım ve durumumu kendi içimde betimlemek de istemiyor canım. Fazla konuşuyorsun, diye sitem ediyorum kendime, başkalarını fazla dinliyorsun, fazla kahve içiyorsun, yabancı odalarda fazla oturuyorsun, uykuların fazla rahatsız, fazla uyanık kalıyorsun, fazla sığ düşünüyorsun, fazla ümitlisin, kendini fazla teselli ediyorsun.
- İş arkadaşlarım aptal buluyorlar beni.
- Kendinize güvenmiyorsunuz da ondan. Böyle olunca kendinizi beceriksiz hissediyorsunuz ve anlamsız, yersiz şeyler söylüyorsunuz. Ama bu maskenin aynasına alışırsanız ve onu severseniz... Bakın, karşınızdaki insana bakın. Utanmayın ondan. Sokakta rastlasaydınız öldürmek mi isterdiniz onu? Ne yaptı size de bu kadar nefret ediyorsunuz ondan? Suçu ne? Niçin sevmeyecekmişsiniz onu? Önce siz dostluk gösterin bu kadına, ondan sonra başkaları da dost olacaktır onunla!