Neden ve nasıl böyle oluyor bilmiyorum ama tam unutmak üzere olduğun şeyleri aniden hatırlamak zor geliyor insana. Ne zaman başını yastığıa koysa unuttuğunu sandığı her şey dört bir yandan sarıyor insanI. Hiç aklında yokken bir şarkı duyuyorsun mesela ya da bir şiir belki de bir kelime, bir koku geliyor doluyor genzine, bir ses işitiyorsun onun sesine benziyor ve sonra “unuttum” dediğin her şey eskisinden çok daha şiddetle gelip de yerleşiyor zihnine. Uyku falan yok, devamlı ve sadece düşünüp duruyorsun.
Meczup
Zihnim bulanık bir şekilde çalışma masasının başında oturuyorum. Çünkü “meczup” beni benden alıp, beni ben olmayan farklı benliğime götürdü, diyar diyar gezdik. Bazen hayatta bir şeyler yaşarız, her şey üst üste gelir. Sonra bir çıkış yolu ararız, dualarda buluruz kendimizi doğru istikameti ararız, hep bir arayış içinde ama bulamadan
sıkıntılarımızda boğuluruz. İsteriz ki bir sevda ilişsin kalbimize o sevdayla aşalım bütün bu zorlu yolları, ama biz sevdadanda mahrum kaldık. Bizde bazıları gibi beklemek istemezmeyiz…
Gelin bizde bu dünyada olamasa bile ahirette sevdamıza kavuşma ümidiyle bekleyelim.
Rabb'im derdimizden anlayan Allah dostlarını en güzel teva- fuklarla bizlerle buluştursun. Rabb'im önce yolunu, sonra yolunu sevenleri sevdirsin... Yolumuzun başı da, sonu da hep eyvallah olsun