yağmur özkat
@lanymphe
yaşamak umrumdadır
Hacettepe Üniversitesi
Ankara
186 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Livaneli kendini tekrarlıyor, her kahramanı İsveç’e gidiyor mutlaka, durup dururken devlet onları arıyor suçluyor işkence ediyor vs. Kitaplarında artık sadece kahramanların ismi değişiyor, öykü, şehirler ve karakterin iç sesi hep aynı. Zar zor bitirdim kitabı çünkü daha önce okuduğum yaklaşık 9 Livaneli romanına çok benziyor.
Reklam
Kitap başlarda çok tatlı bir çocukluğa götürüyor bizi. Ben de kitaptaki Miki gibi iki abiyle büyüyen evin tek kızıyım. Kitap bu yüzden beni içine hemen çekiverdi. Kız kardeşlerinin doğumuna dair duydukları hisler, büyüme sancıları, okul çağları, hayalleri, oyunları çok güzel anlatılıyordu fakat sonrasında kız kardeşinin abisine olan sevgisi resmen ensest bir olaya dönüşüyor, kardeşlik sevgisinden çıkıyor. Çocukların kendi cinsiyetlerini ve karşı cinsi keşfetme süreçlerinden elbette bahsedilmeliydi gerçekçi bir büyüme hikayesi için ama bu kitap cinselliğe o kadar çok değinmiş ki insana artık rahatsızlık veriyor. Hiçbir yere bağlanmayan olay örgüleri de var, anlatılmasının ne olaya katkısı var ne de okuma zevki veriyor. Kitap başlarda bülbülü öldürmek kitabına çok benzediği için beni heyecanlandırmıştı devamında ise hayalkırıklığına dönüştü. Çok güzel sıcak bir aile hikayesi olarak başlayan kitap aile dramıyla son buldu.
Sevdalım Hayat
Zülfü Livaneli’yi çocukluğumdan beri çok severim. Onun şarkıları çocukluğumun yolculuklarında bana eşlik etmiş ve fikir dünyamı duygu dünyamı geliştirmiştir. Lise yıllarında kitaplarını da okumaya başladım ve ergenlik çağımda da bana fikirleriyle hep eşlik etti. Bu kitabı da kendisinin duygu dünyasını daha yakından tanımak amacıyla okudum. Livaneli’nin hayatına konuk olmak çok güzeldi, onun hakkında bilmediğim bir çok şeyi öğrendim. Yalnızca kitap kronolojik olarak ilerlemiyor, bu sebeple anılarını dinlerken birbirleri arasında bağlantı kurmakta zorlandım. Kitap bu yönden okumayı biraz zorlaştırdı ve zaman zaman maalesef sıkıcılaştırdı. Buna ek olarak Zülfü Livaneli’nin ruh dünyasına çok fazla tanık olamadım okurken. Sadece olayları anlatıyor ve bazen üzüldüğünü söylüyor bazı olaylar karşısında o kadar. O olay, o kişi, o günler onda nasıl bir iz bıraktı neler düşündü neler hissetti tam olarak bilemiyoruz. Yazarın ruhunu tanımama vesile olacak bir kitaptan ziyade bir siyasi tarih atlası okumak gibiydi. Çok fazla siyasi ayrıntıya yer vermiş hayatıyla ilgili, bu insanı gerçekten sıkıyor. Ben kendisinin karısıyla, kızıyla, ailesiyle olan diyaloglarına, anılarına, düşüncelerine, paylaşımlarına daha çok yer vermesini isterdim.
Kitap gerçekten çok sıkıcıydı. Anlatılan konu ruh hastalıkları hastanesinde geçmekte bu sebeple karakterlerin iç dünyasına daha çok girilmeliydi, derinleşmeliydi. Kitap bitince şimdi ben ne okudum, bu neydi? Dedim kendi kendime. Kitap hiçbir mesaj vermiyor, kalbime dokunsn hiçbir yanı olmadı. Zaman kaybı olarak görüyorum.
İsmet Özel'in şiirlerini çok severek okusam da maalesef diğer türdeki yazılarını okuyamıyorum.
Siyasete ve ümmet anlayışına ilgisi olanlar keyif alarak okuyacaktır, yazarın kalemi gerçekten güzel. Fakat bana hitap etmedi.
Reklam