Görsel refleks ve kontroller, belki de normalde en az önemli olan işlevlerdir. Vestibüler sistemimiz ve özuduyumla ilgili sistemimiz iyi bir şekilde çalışıyor durumda oldukça, gözlerimiz kapalı da olsa dengemizi sağlayabiliriz. Gözlerimizi kapadığımız an düşmeyiz veya bir yana yatmayız. Ama güvenilmez bir dengesi olan Parkinson hastası için bu geçerli değildir. (Parkinson hastalarını sıklıkla eğik pozisyonda otururken görebilirsiniz, bu durumun farkında değillerdir. Ama bir ayna ile oturma pozisyonlarını gördüklerinde hemen düzgün otururlar)
Luria'nın sözleri geliyordu aklıma; "bir insan sadece hafızadan ibaret değildir. Duyguları, iradesi, duyarlılıkları, vicdani varlığı ve işte burada ona dokunabilir ve önemli değişikliği görebilirsin."
Son zamanlarda nöroromanlara olan ilgim, Serkan Karaismailoğlu hocanın eserleri sayesinde belirgin şekilde arttı. Bu doğrultuda nöroloji alanındaki okumalarıma devam etmeyi planlıyorum. Bakalım bu serüvene sıkılmadan devam edebilecek miyim?😌😌