“Sevme sanatı-Ölme sanatı”
Yüksek gökyüzünde
Beyaz bir bulut gibi
Beyazsın, güzelsin, uzaksın
Elisabeth.
Bulut uzaklaşır, gider
Farkında olmazsın pek,
Rüyalarından geçerek
Girer karanlık geceye.
Gider ve parlar gümüş gibi
Durmadan - dinlenmeden
Tatlı bir özlem duyarsın
Beyaz bulutun peşinden.
Reklam
Peter’e karşı Sinclair anımsamam.
Bana kalırsa Hemann Hesse’in kitaplarında hep bir ortak kederlilik-kaderlilik durumu var. Peter, Sinclair ya da Siddhartha karakterlerinin hayatına baktığımızda hepsinde bir “yalnızımsı ölüm” havası var. Kendisinin bu eserindeki Richard ve Peter karakterinin arasındaki ilişki bana Demian ve Sinclair’i hatırlattı. Bu yüzden Richard’ın yakında öleceğini tahmin etmem pek zor olmadı… Yalnız ve çaresiz bir çocuğun gene yalnız bir çocuğa bağlanması sonucu oluşan o evrensel bağlanma ilişkisi. Yalnız, bir taraf elbet “terkeden taraf” olma yükünü taşıyor, diğeri de “terkedilen taraf” olma yükünü. Tek başıma oturduğum bazı geceler dağların, yıldızların ve hüzün taşan müziğin düşünü yaşıyorum. Ve böyle kendim gibi doğa sevdalılarını okudukça yüzümde biraz buruk, ama gülümseyen bir ifade beliriyor. Yazarın da dediği gibi, umarım doğanın bu henüz fazla keşfedilmeyen büyüleyişi bir gün herkesi büyüleyebilir. 
Demian 
Hermann Hesse 
Peter Camenzind
Demian Hermann Hesse Peter Camenzind