Bir Dorian tiplemesinin önerisi üzere.
Bir ‘Dorian’ tiplemeli birisi tarafından bana ısrarla okumamı söylenen kitap. Okuyalı aylar geçse de, bana hissettirdiği şeyler hala taze. Bu yaşamda belki Dorian tiplemeli insanlarla tanışığızdır. Sevmeye, bakmaya kıyamadığımız, ismini bile paylaşmaya çekindiğimiz, ömrümüzü kendi etkisiyle bırakan, vazgeçilmez, belki sıradan lakin gözümüzde büyüttüğümüz şu insanlar. Belki, sevmeyi becerememiş insanlar. Kendim, sen kendin ol, sevmeyi becerememezlik yapma, eğer sonun Dorian gibi olsun istemiyorsan… Bir sevdiğim ise, “Sevgi her şeyin dermanıdır.” derdi bana, öyle ya; sevin, sevilin. Mor kalp gibi, masumluğu, sevgiyi, hayranlığı ve empatiyi temsil etmeye koyulun.
Fazlaca eseri bulunmasa da eserlerindeki anlatım tarzına hayran olduğum, şiirleriyle tanışık olduğum yazardan okuduğum ilk kitaptır ayrıca. 
Oscar Wilde 
Dorian Gray'in Portresi
Reklam
Sevgiyi nefreti, öfkeyi, hüznü ve kederi hissetmek, hasreti hissetmek, hisleri hissedebilmek ve deneyimlemek değerlidir. Kalbin görevi nasıl kan pompalamaksa, aynı zamanda hisleri hissedebilmektir. Bir kalp bu his ve duygulardan mahrum kaldığında yavaşça çökmeye başlar. Kitaptan da anlayabileceğimiz şey, korku ve nefretle ölüme sürüklenen bir babanın hislerden mahrum kalması hikayesi sonucu kalbinin ölmesi. Sevilmeyi hissetmek değerlidir, ama sevmek her zaman daha başkadır, bu dünyada sevmek gibisi yoktur. Baba karakterimizi çevresinin getirdiği son durum ise “artık sevgiyi hissedememe durumu”dur. Bu hissizlik sonrası ise, yalnızımsı “huzurlu” ölüm.
Peter’e karşı Sinclair anımsamam.
Bana kalırsa Hemann Hesse’in kitaplarında hep bir ortak kederlilik-kaderlilik durumu var. Peter, Sinclair ya da Siddhartha karakterlerinin hayatına baktığımızda hepsinde bir “yalnızımsı ölüm” havası var. Kendisinin bu eserindeki Richard ve Peter karakterinin arasındaki ilişki bana Demian ve Sinclair’i hatırlattı. Bu yüzden Richard’ın yakında öleceğini tahmin etmem pek zor olmadı… Yalnız ve çaresiz bir çocuğun gene yalnız bir çocuğa bağlanması sonucu oluşan o evrensel bağlanma ilişkisi. Yalnız, bir taraf elbet “terkeden taraf” olma yükünü taşıyor, diğeri de “terkedilen taraf” olma yükünü. Tek başıma oturduğum bazı geceler dağların, yıldızların ve hüzün taşan müziğin düşünü yaşıyorum. Ve böyle kendim gibi doğa sevdalılarını okudukça yüzümde biraz buruk, ama gülümseyen bir ifade beliriyor. Yazarın da dediği gibi, umarım doğanın bu henüz fazla keşfedilmeyen büyüleyişi bir gün herkesi büyüleyebilir. 
Demian 
Hermann Hesse 
Peter Camenzind