"Benim normalimle seni normalin aynı değil."
"Senin normalin ne?"
Düşünceli düşünceli tavana baktı. "Hiçbir şey."
"Ne demek istiyorsun?"
"Benim normalim hiçbir şey değil. Ben sadece.... varım. Ama yokum. Bilemiyorum- açıklamak zor."
"Ona aşık olmak tüy gibi hafifti, kemiklerimde rüzgar esiyordu sanki.
Aşkı yitirmekse çok ağırdı, ciğerlerim demirden oyuluyormuş gibi geliyordu."
"Yani hayatının bir sonu varmış gibi hissetmiyor musun?
"Sadece bu konu hakkında düşünmüyorum. İnsanların yaptığı gibi değil. Kelimenin tam anlamıyla yapabileceğim veya sabırsızlıkla beklediğim hiçbir şey... hatta yemek ya da uyku bile yokken... Ya da yaşlanma ölüm gibi daha büyük şeyler yokken. .. zamanın ne önemi var ki?"
"... şu anda istediğim bu degildi. Şu anda tek istediğim çok büyük bir sabırsızlıktı."
"Layla'nın hâlâ yavaş yavaş iyileştiğini düşünerek kanıksadığım o kadar çok şeyvardı ki -yaptığımız konuşınalar, yaşadığmız anılar, birlikte geçirdiğimiz tüm mükemmel anlar. Sanki birisi bir makas almış, yaşamından dilimler keserek kafasından çıkarıp parçalar halınde masaya bırakmıştı."
"Rahmi varoluşlardan biri olarak düşün,rahimden once hayatı hatırlamıyorduk ve rahimden ,sonra hayat olup olmayacajına dair hiçbır fikrimiz yoktu. Tek bildığimiz rahimdi. Ama sonra doğduk,rahimden ayrıldık veşuan varolusa girdik.
Şımdi hu hayattan once anne karnında olduğumuzu hatırlamıyoruz ve bu hayattan sonra ne olacağı hakkında bir fikrimiz yok ve su anki hayatımız sona erdiginde de farkli bir boyutta olacağız.