Eşimiz isteklerimizi talep gibi algılıyorsa, karşılıklı yakınlığımız ve sıcaklığımız ortadan kalkar; bu durumda, zaman içinde eşimizi kendimize yabancılaştırırız.
“Seni seviyorum. Benim için değerlisin ve seni bağışlamayı seçiyorum. Hâlâ canım yansa da, bunun aramıza girmesini istemiyorum. Bu yaşadıklarımızın bize bir şeyler öğretmesini umuyorum…”
Sevgi hataların çetelesini tutmaz. Geçmişteki yanlışları tekrar tekrar ortaya koymaz.
(…)
Sevgi, bağışlamayı emreder. Eskiden olmuş şeyler yüzünden bugünlerini mahveden insanları gördükçe hem şaşırıyor hem de üzülüyorum.
Bir şeyi yapmayı kişi kendisi istemiyorsa, söyleyecekleriniz nutuk olmaktan öteye geçemez. Bu tür bir tutum teşvik etmez, daha ziyade yargılama, eleştirme, aşağılama olarak algılanır. İfade ettikleri şey sevgi değil, dışlamadır.