Bunca şeye dayanabiliyor oluşuma kırgınım.
Her gün içimde kopan fırtınalara, kırgınlıklarıma Yüzümde hiçbir şey yokmuş gibi bir ifade taşımaktan bıktım.
Sanki tüm yaşadıklarımı yok saymak, üstünü örtmek ve güçlü görünmek zorundaymışım gibi.
Oysa içimde birikmiş yorgunluk var.
Kendime, hayata ve beni güçlü olmaya zorlayan herkese.
Bazen dayanmak değil, belki de kırılmak, yıkılmak yada ağlamak gerekiyordu.
Ama ben dimdik durdum, her zorlukta kendimi, daha da katılaştırdım.
Şimdi ise bu katılık bedenimde ve ruhumda bir yük gibi duruyor.