Reklam
Yıldız Kenter
Başımı alıp dağlara çıkacağım avazım çıktığı kadar haykıracağım; Dağlar taşlar yıkanacak gözyaşlarımda, beni onlar anlayacak derken... Ben, sen anla diyordum aslında..
Baktın öylece anlayamadın.
Teselli edecek sözler aradın, çığlığı duyamadın Suskun olduğum günlerde yüreğimin neden buz tuttuğunu düşünmedin hiç…
Girip göz bebeklerinden bana bakmaya zaman mı yoktu, yürek mi? Bilmiyorum…
Ben beni anlatmaya yetmedim biliyorum.
sanırım benim de sadık yarim kara topraktı ama bir yandan da yaşamak istiyordum gençliğimi yeni baştan…
"Benim burada ne işim var?" diye düşündüğünüz oldu mu hic? Bir labirentin içindeymişsiniz ve kaybolduğunuzdan eminmişsiniz de, her bir dönemeci kendiniz yarattığınız için bu tamamıyla sizin suçunuzmuş gibi hissettiğiniz? Üstelik dışarı çıkmanızı sağlayacak birçok yol olduğunu da biliyorsunuz çünkü labirentten çıkmayı başarmış, dışarıda gülüşüp oynayan insanların seslerini duyuyorsunuz. Çalı çitlerin arasından arada bir görüyorsunuz onları. Yaprakların arasından gelip geçen şekiller halinde. Öyle mutlu görünüyorlar ki onlara değil, bu işi onlar gibi yapamadığınız için kendinize kızgınsınız. Oldu mu hiç?
Yoksa bu labirentte kalan bir tek ben miyim?
"Senden geriye hiçbir şey kalmayana kadar seni tüketecekler ve sonra da nasıl öldüğünü soracaklar."
Sayfa 137
