Veysel Şahan
@le_syev
Şu anda okuduğu kitaplar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Metafizik nedir?
“Bu sorunun işlenmesiyle ve cevabıyla insan varlığı şimdiye kadar gizli kalan derinlikleriyle gözlerimizin önünde açılıyor. İnsanın "düşünen" "isteyen" bir yaratık olmadan önce "duyan", "hisseden" içsel bir mizaç mahluku olduğunu görüyoruz. Evvela mizaç ve histen ne kastediliyor, bunu anlayalım: "His dediğimiz şey, düşünen ve isteyen durumumuzun ne bir geçici gölge hadisesidir, ne ona meydan veren basit bir ilca, ne de yardımıyla kendi kendimizle şu veya bu suretle uzlaştığımız basit bir vakıa
hâlidir." His, belki "varlığın bütünlüğü" içinde kendimizi bulmaklığımızı mümkün kılan içsel bir mizaç ahengidir. Geçici bir hadise olmaktan çok uzak, kendi varlığımızın bir esaslı hadisesidir.
Bütünlüğü ile varlığı bize tanıtan ve varlığımızın esaslı bir hadisesi olan içsel mizaç ahengini Heidegger neşede ve iç sıkıntısında görüyor. Şüphesiz gündelik hayatta varlığın muayyen alanlarına kendimizi hasrederek içimizin sıkıldığı zaman varlık, bütünlüğü ile değil, parçalanmış olarak bize görünür. Bu kitap veya şu sahne, şu meşguliyet veya bu vakit geçirme içimizi sıkıyor, dediğimiz zaman bütünlüğü ile varlık daha uzaktadır. Fakat "sıkılıyorum" diye inlediğimizde birdenbire ortaya fırlar. Derin iç sıkıntısı, sessiz bir sis gibi varlığın uçurumlarını kaplayarak, bütün şeyleri, insanları ve kendimizi genel bir farksızlık içinde garip bir surette eritir. Bu iç sıkıntısı var olanı bütünlüğü ile gösterir.
Hiçlik bütünlüğü ile var olanın köklü bir surette erimesi olduğu için, hiçlik sorusu bu sefer şu şekilde formüle ediliyor: "İnsan varlığında, insanı bizzat hiçliğin karşısına koyabilen böyle bir içsel mizaç ahengi vuku buluyor mu?"
Heidegger, hiçliği bize tanıtan ruhun asli hadisesini, "havf" esnasında görüyor. "Havf" hâli ile çok defa tesadüf olunan ve kolayca
Siyahın dışlanmışlığını; hayatı yaşamaya değer bulduğu her şeye yansıtan, siyahtan doğan her türlü imgeyi de ders niteliğinde algılayan Alain Badiou’nun deneme kitabı.
Klasik zaman kavramı geçmişten geleceğe akan tek yönlü sarsılmaz bir birim olsada, o akış anında yaşadığımız hatta ben bunu yazarken veya bu gönderiyi paylaştığım o kısa an da zaman durma noktasında; “şimdi”yi yaşatıyor bize. Bunun herhangi bir ölçümü olmadığı gibi aslında yaşadığımız her an “şimdi” olgusunu versede bize, anlık olarak değişen her zaman, mantıken geçmişimizde kalmış oluyor.
Bundan bir saniye öncesi geçmiş ve bir saniye sonrası geleceğimizi işaret ediyorken; günler, aylar, yıllar diye bahsettiğimiz kavramsal ifadeler de, ya geçmişe atıf ya da geleceğe bir bakış olarak aynı doğrultuda kalıyor.
Aristoteles, Fizik kitabında; değişimin ölçüsünün zaman olduğunu öne sürüyor. Yani hiçbir şeyin değişmediği yer de zaman kavramından da bahsedemeyiz. Her şey birbiriyle bağlantılı olduğu gibi; zamanın akmasıda bunları sayarak yaşadığımızın göstergesi olarak, anlıkta olsa; geleceği an be an yaşıyor olmamız ve geleceğe doğru olan bir bakışın olduğunu gösteriyor.
Newton ise; zamanın her ne olursa olsun akacağını ve durma noktasına dahi gelmeyeceğini öne sürerek; mecburiyetten kavramsal olarak yarattığımız zaman kavramı olan saatin her an devamlı bir şekilde akacağını söylüyor.
Evrende olan her bir değişimin gözle görülemeyecek kadar küçük olması ve bizim anlık olarak yaşayıp, sonrasında bir bütün halinde düşündüğümüz “zaman” aynı şeydir.
Ve bütünden ayrılan her şey; her an bozulmaya meyilli olan atomun küçüklüğüne eş değerdir.
Somutsal bir kavram nasıl olur da soyut bir kavram olan atoma eş değer olabilir?
Bu sorunun cevabını kitap boyunca kendimde aradım ve bunu kendi kendime soruyor olmam; bana aslında her iki durumunda kavramsal olduğunu gösterdi.
Düşünün ki; gerçek olan her şey görebildiğimiz şeydir. Peki bunu düşünüyor olmak, göremediğimiz için gerçeği
