Lehtess
@lehtess
Fight fire with fire
40 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İçsel çatışma, bireyleşme, aile baskısı, suçluluk, cinsellik, Yahudi aile tarzına eleştiri ağırlıklı monolog bir kitap. Bazı yerleri anlamakta zorlandım. Kitabın teşhir dilini özellikle sevdim, çok cesurca. Deniz Dülgeroğlu'nun annesinin dediği üzere "Yaşanmamış şey yoktur da duyulmamış şey çoktur.". Yer yer tercih edilen teşhir yazının rahatsız etmesi duymak istemememizden olabilir.
Reklam
Genazino'nun okuduğum 2. kitabıydı. Bu adamın yazı diline bayılıyorum, elbette çevirmenlerin de hakkını vermek gerek. Bu kitapta 52 yaşındaki bir adam, romantik anlamda 2 kadın arasında kalıyor. Bu dışardan gözüken kısmı. İçerden baktığımızda ise adamın yalnızlığına, varoluşuna, gelecek olan ölümüne, kendisiyle ve ebeveynleriyle olan hesaplaşmasına, sevilmeye ve ilgiye olan ihtiyacına ve dahasına olan bakışına eşlik ediyoruz. Genazino'nun dilinde en sevdiğim şey; sıradan şeyleri ince bir titizlikle ve detaylarla cümlelere dökmesi. Enfes, enfes, enfes. Kitabın sonu beklemediğim şekilde bitti. Ana karakterin adının olmadığını kitap bittikten sonra fark ettim!
Bu kitabı Melikşah Altuntaş'ın YouTube videosunda görerek almıştım. Gerçekten bayıldım. Sıradan detay diye adlandırdığım durumların betimlemeleri enfesti. Tekrar tekrar okudum, bazı cümleleri. Şu ana kadar okuduğum en iyi yazar diyebilirim. Böyle kitaplar vardı da biz mi sevmedik okumayı dedim. Gerhard'ın ilmek ilmek örülmüş pek sahici yalnızlığı ve Traudel'in buradaki konumu düşündürücü bir koca gerçeklikti. Kitabı okurken nice hayatlar geldi aklıma, tanık olduğum. Bu kadar benzetmek bir yandan hoş hissettirmedi. Ne var ki yalnız hissetmemek/olmamak için kendini sahteliklere gark etmiş insanlar da geldi aklıma. Burada Gerhard dürüstlüğü ile öne çıkarken tam hakkıyla yaşıyor ''yalnızlığı''. Traudel'i aramak istemesiyle birlikte vazgeçmesi, doğrudan ya da dolaylı yoldan mutlu olması; kitabın adı olan mutluluk zamanlarında mutsuzluğu tam olarak ifade eden kısmıydı benim için. Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar ^^
Bu kitabı Melikşah Altuntaş'ın YouTube videosunda görmüştüm. Kaybı anlatan bu kitap incecik olmasıyla birlikte çok etkileyiciydi. Yasın basamakları diye formüle ettiğimiz aşamaların gerçekçiliği üzerine düşündüren bir kitap. Bu kadar kısa ve basit cümlelerde bu kadar derin anlamların olması kitabı, biricik kitaplardan bir tanesi yaptı.
Ayfer Tunç'un okuduğum ilk kitabıydı. Seri olan kitaplarındansa bu kitabını okuyayım dedim. Muhteşemdi. İlk başta baskı hatası sandım. Kitabın sağı Derya'nın günlüğü. Solu ise E. Bey'in günlüğü. Bir ondan bir ondan okuyayım dedim ama karıştı. İlk Derya'nın günlüğünü baştan sona sonra E. Bey'in günlüğünü baştan sona okudum. Kitap kısa olmasına rağmen o kadar çizdiğim yer oldu ki. Yazarın dilinin hem bu kadar duru olabiliyorken hem bu kadar derin olması damağımda unutamayacağım bir tat bıraktı. Kitap zevkine hayran olduğum Deniz Dülgeroğlu (çok kalp) vesilesiyle okumuş oldum.
Reklam
Reklam