Uşaqlığımı keçirdiyim evə daxil olmaq bir qədər özünü itirmək kimidir. Elə bil çoxdan oxumağa başlayıb, sonra yarımçıq qoyduğum kitabın sonunu oxuyuram.
Mən başa düşdüm ki, sənin daxili aləmin dünyanın vecinə deyil. Dünya sənin dərin və sümüyün altında gizlənmiş ümidlərin, arzuların, kədərin və sevincinlə maraqlanmır. Məsələ bu qədər sadə, cəfəng və qəddar idi.
Bir anlıq üzündə qaranlıq, ağrılı, yaralı hadisələrə işarə edən bir şey gördüm. Həmin ifadə onun şaqraq gülüşü, zarafatlaşmağı və narıncı güllü paltarına necə də zidd idi.