The sun is an arrogant thing, always leaving the world behind when it tires of us.
The moon is a loyal companion.
It never leaves. It's always there, watching, steadfast, knowing us in our light and dark moments, changing forever just as we do. Everyday it's a different version of itself. Sometimes weak and wan, sometimes strong and full of light. The moon understands what it means to be human.
Uncertain. Alone. Cratered by imperfections.
Gülməli olan bilirsən nədir, Markos? Adamlar elə bilirlər ki, onları irəli aparan istəkləridir. Amma əslində onları yalnız qorxu irəli aparır. İstəmədikləri yəni.
Xalid Hüseyninin 3 kitabını oxuduqdan sonra əminliklə deyə bilərəm ki, ən qarışıq və geniş kitabı budur. Hər bir obrazın fikrini, hissini, düşüncəsini və əhatəli olmasa da həyat yolunu oxumaq yorucu idi. Bu kitabı oxuduqca fikir qarışıqlığının yaranmaması, məncə, qeyri-mümkündür. Yenə də maraqlı idi, oxumağa dəyər.